Showing posts with label Variety Article. Show all posts
Showing posts with label Variety Article. Show all posts

11 December 2010

Maung Maung One's Article

လူတေယာက္ေယာက္ကုိ လက္သီးနဲ႔ထုိးဖုိ႔ဆုိတာ ကုိယ့္မွာ ေမး႐ုိးရွိရတယ္
ေမာင္ေမာင္ဝမ္း
ဒီဇင္ဘာ ၁၂၊ ၂၀၁၀


လူတေယာက္ေယာက္ကုိ လက္သီးနဲ႔ထုိးဖုိ႔ဆုိတာ
ကုိယ့္မွာ ေမး႐ုိးရွိရတယ္ တဲ့၊
ငါ့လက္သီးေတြက
မင္းဆီသက္ေရာက္ဖုိ႔၊ ငါ့မွာ ေမး႐ုိးရွိတယ္။
ခုေတာ့ မင္းမွာ ေမး႐ုိးမရွိဘဲ မင္းလက္သီးေတြ ငါ့အေပၚ လာလာသက္ေရာက္ေနတာ
အမွန္တရားေရ မင္း တရားလြန္လြန္းၿပီ။

(ကဗ်ာဆရာ - ေမာင္ေခ်ာႏြယ္)

အန္တီစု ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္က လြတ္လာေတာ့ ၾကားလုိက္ရတဲ့စကားေတြက ၾကက္သီးေမြးညႇင္း ထေလာက္စရာ။ “က်မကုိ ထိန္းသိမ္းထားတဲ့သူေတြကုိ က်မ အာဃာတမထားပါဘူး” တဲ့၊ ကုိယ့္အေပၚ ရက္ရက္စက္စက္ လုပ္ထားတဲ့သူေတြအေပၚ က်ေနာ္တုိ႔သာဆုိရင္ ဒီလုိစကားမ်ဳိး ေျပာထြက္ႏုိင္ပါ့မလား စဥ္းစားၾကည့္မိတယ္။ ေသခ်ာတယ္။ က်ေနာ္ ေျပာမထြက္ဘူး ဘာျဖစ္လုိ႔လည္းဆုိေတာ့ က်ေနာ္ အန္တီစုေလာက္ စိတ္ထားမႀကီးက်ယ္ မျမင့္ျမတ္လုိ႔ဆုိတာ ေသခ်ာတယ္၊ အာဃာတ မဟုတ္ရင္ေတာင္မွ မေက်နပ္မႈေလာက္ေတာ့ ရင္ထဲက်န္ေနဆဲပဲ။ စိတ္ရဲ႕ျဖစ္စဥ္ေတြမွာ အာဃာတတုိ႔၊ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း၊ ဝမ္းနည္းျခင္း၊ ေၾကာက္ရြံ႕ျခင္းဆုိတာေတြဟာ ေဒါသစိတ္ေတြပဲလုိ႔ မွတ္သားဖူးတယ္။ ေဒါသႀကီးေလ အေၾကာက္တရား ႀကီးေလပဲတဲ့ … ထုိ႔နည္းတူ အေၾကာက္ႀကီးေလ ... ေဒါသႀကီးေလပဲ တဲ့။

ဒီလုိခံႏုိင္ရည္နဲ႔ မိမိရဲ႕ အာဃာတတရားေတြကုိ ပယ္ေဖ်ာက္ၿပီး မိမိကုိ ရက္စက္ခဲ့တဲ့သူေတြကုိ ေတာင္မွ အေကာင္းမြန္ဆုံး ျပန္လည္ဆက္ဆံတတ္တဲ့လူေတြထဲမွာ ေတာင္ကုိးရီးယားႏုိင္ငံမွာ သမၼတ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ကင္ေဒးဂ်ဳံရယ္၊ အန္တီစုရယ္ကုိေတာ့ က်ေနာ့္ဘဝမွာ အေလးစားဆုံးနဲ႔ စံနမူနာ အယူထုိက္ဆုံးသူမ်ားအျဖစ္ မွတ္တမ္းတင္ထားပါတယ္။ ကင္ေဒးဂ်ဳံဆုိတာ ေတာင္ကုိးရီးယားနုိင္ငံမွာ တခ်ိန္က အတုိက္အခံ ေခါင္းေဆာင္တေယာက္ပါ (အခု အန္တီစုလုိေပါ့)။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ပတ္ခ်ဳံဟီးဆုိတာ ေတာင္ကုိးရီးယားနုိင္ငံရဲ႕ လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္ စစ္အာဏာရွင္ႀကီး (အခု ဗုိလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး သန္းေရႊလုိ)၊ ပတ္ခ်ဳံဟီး အာဏာရွိေနစဥ္မွာ အတုိက္အခံေတြကုိ ရက္ရက္စက္စက္ ႏွိပ္ကြပ္ခဲ့တာ၊ ဒီအထဲမွာ ကင္ေဒးဂ်ဳံဆုိ ဘယ္ေလာက္ခံရသလဲဆုိေတာ့ သူ႔ကုိ အလုံပိတ္ေသတၱာထဲ ႀကိဳးေတြနဲ႔ တုတ္ထည့္ၿပီး ပင္လယ္ထဲကုိေတာင္ ျမႇဳပ္သတ္ခါနီးဆဲဆဲ အေမရိကန္ ေထာက္လွမ္းေရး စီအုိင္ေအက တဆင့္ အေမရိကန္အစုိးရက သိသြားတယ္။ ခ်က္ျခင္းပဲ လွမ္းၿပီး အေၾကာင္းၾကားလုိက္တယ္။ ကင္ေဒးဂ်ဳံကုိသာ သတ္ျဖတ္ခဲ့မယ္ဆုိရင္ အေမရိကန္နဲ႔ ေတာင္ကုိရီးယားရဲ႕ ဆက္ဆံေရးဟာ ထိခုိက္ႏုိင္စရာရွိပါတယ္ဆုိမွ မသတ္ေတာ့ဘဲ ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္နဲ႔ဲ ျပန္ထည့္ထားလုိက္တယ္။

ေနာက္ ဒီထက္ဆုိးတဲ့ အျဖစ္တခုကေတာ့ ကင္ေဒးဂ်ဳံကုိ ကားနဲ႔တုိက္သတ္တာ၊ ဒါလည္း မေသဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေျခေထာက္ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ က်ဳိးသြားတယ္။ သမၼတျဖစ္တဲ့အခ်ိန္မွာ သူ လမ္းေလွ်ာက္တာ သတိထားၾကည့္မိေတာ့ နည္းနည္း ေထာ့နင္း ေထာ့နင္း ျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒါ စစ္အာဏာရွင္ႀကီး ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ပတ္ခ်ဳံဟီး လက္ခ်က္ေတြေပါ့၊ ဘယ္ေလာက္ ရက္စက္ခဲ့သလဲ စဥ္းစားသာ ၾကည့္ၾကပါ၊ ေၾကာက္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ကုိ ရက္စက္ခဲ့တာပါ။ ပတ္ခ်ဳံဟီးလည္း သူျပဳသမွ် သူခံဆုိသလို သူ႔လက္ေအာက္က အားအကုိးရဆုံး အရင္းႏွီးဆုံး ေထာက္လွမ္းေရးမွဴးခ်ဳပ္က ဧည့္ခံပြဲမွာ ေသနတ္နဲ႔ ပစ္သတ္ပစ္လုိက္တယ္။ အဲဒီမွာတင္ ေတာင္ကုိရီးယားနုိင္ငံရဲ႕ စစ္အာဏာရွင္ႀကီး ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ပတ္ခ်ဳံဟီးဘဝ နိဌိတံ အဆုံးသတ္သြားေတာ့တာပါပဲ။ ကင္ေဒးဂ်ဳံ ႏုိင္ငံေရးဘဝ စာမ်က္ႏွာေတြမွာ ေသဒဏ္အထိ ျပင္းထန္တဲ့ ျပစ္ဒဏ္ေတြ၊ တျခားႏုိင္ငံထိ သြားေရာက္ေနထုိင္ေနရတဲ့ ျပည္ႏွင္ဒဏ္ေတြ၊ လုပ္ၾကံ သတ္ျဖတ္ခံရမႈေတြ၊ အနိမ့္ဆုံး အိမ္တြင္း ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ဘဝေတြနဲ႔ ခါးသီးဖြယ္ရာ ေက်ာ္ျဖတ္လာခဲ့ရတာပါ။

သို႔ေသာ္ ကင္ေဒးဂ်ဳံဟာ ေတာင္ကုိးရီးယားနုိင္ငံရဲ႕ သမၼတႀကီးျဖစ္လာတဲ့အခ်ိန္ တေန႔မွာ ပတ္ခ်ဳံဟီးရဲ႕ဂူဗိမာန္ကုိ သြားေရာက္ ဂါရဝျပဳတယ္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ပတ္ခ်ဳံဟီးရဲ႕ တုိင္းျပည္အေပၚ စြမ္းေဆာင္ခ်က္ေတြထဲက ေကာင္းတဲ့အခ်က္ေတြကုိ ထုတ္ႏုတ္ခ်ီးမႊန္းခဲ့တယ္။ သူဟာ အဆက္ဆက္ေသာ ေတာင္ကုိးရီးယား ေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ႕ တုိင္းျပည္အေပၚ တုိးတက္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ထားခ်က္မ်ားကုိ လက္ဆင့္ကမ္း ေဆာင္ရြက္ေနသူတေယာက္ပါ တဲ့၊ (စစ္အာဏာရွင္ေတြရဲ႕ ရက္ရက္စက္စက္ သတ္ျဖတ္ ညႇဥ္းဆဲမႈေတြကုိ တလုံးတပါဒမွ် ဖြင့္ဟမသြားခဲ့ဘူး)၊ ၿပီးေတာ့ အေလးျပဳတယ္၊ ပတ္ခ်ဳံဟီးရဲ႕ ဂူဗိမာန္ လုိအပ္ခ်က္အတြက္ အလွဴေငြ ထည့္ဝင္ေပးခဲ့တယ္၊ ျပန္အထြက္ သတင္းေထာက္ေတြက သူ႔ကုိ ေမးတဲ့အခါ … …

“သမၼတႀကီး ခင္ဗ်ား ... သမၼတႀကီးကုိ အခုလုိ ရက္ရက္စက္စက္ ႏွိပ္ကြပ္ခဲ့သူတေယာက္အေပၚ ကလဲ့စားေခ်ခ်င္ စိတ္၊ အဃာတ တရားေတြမရွိဘဲ သေဘာထားႏုိင္တာဟာ ဘာ့ေၾကာင့္ပါလဲ” ဆုိေတာ့

“က်ေနာ္ ႏုိင္ငံေရးလုပ္တာ.. ကလဲ့စားေခ်ဖုိ႔ ႏုိင္ငံေရးလုပ္တာ မဟုတ္ဘူး … တုိင္းျပည္ တုိးတက္ဖို႔လုပ္တာ ကလဲ့စား အျပန္အလွန္ ေခ်မႈန္းေနျခင္းျဖင့္ တုိင္းျပည္တုိးတက္မလာဘူး ... ဆုတ္ယုတ္သြားဖုိ႔ပဲ ရွိတယ္ … ေနာက္ၿပီး .. ဒီကိစၥေတြဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ၿပီးဆုံးသြားမွာ မဟုတ္ဘူး သံသရာလည္ေနမွာပဲ”

ဆုိၿပီး ေျပာအၿပီးမွာေတာ့ သမၼတႀကီး ကင္ေဒးဂ်ဳံဟာ ေျခေထာက္ ေထာ့နင္း ေထာ့နင္းနဲ႔ ပရိတ္သတ္ႀကီးကုိ ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ထြက္ခြာသြားခဲ့တယ္။ က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ ပရိတ္သတ္ေတြအထဲမွာ ပတ္ခ်ဳံဟီးရဲ႕ ေဆြေတာ္မ်ဳိးေတာ္မ်ား ပါရွိတယ္၊ အားလုံး အားလုံးဟာ တုိင္ပင္မထားဘဲ မ်က္ရည္ေတြ ပါးျပင္ေပၚ စီးက်လာၾကတယ္။ ပရိတ္သတ္ႀကီးလည္း ထုိနည္းတူစြာပါပဲ။ ခ်က္ျခင္းဆုိသလုိ အဲဒီသတင္းကုိ ထုတ္လႊင့္လုိက္ေတာ့ တႏုိင္ငံလုံးမွာရွိတဲ့ ျပည္သူေတြဟာ သမၼတႀကီးအေပၚ က႐ုဏာေတြ သက္ဝင္သြားၿပီး ျပည္သူတေယာက္ကဆုိရင္ “က်မ သမၼတႀကီးကုိ အရင္ကထက္ကုိ ပုိလုိ႔ ေလးစားသြားပါၿပီရွင္၊ သူဟာ က်မတုိ႔ ေတာင္ကုိရီးယားႏုိင္ငံႀကီး တုိးတက္ဖုိ႔ကလြဲလုိ႔ က်န္တဲ့ မေကာင္းစိတ္ဆုိတာ လုံးလုံးကုိမရွိတဲ့သူတေယာက္လုိ႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္ .. အၿငိဳးေတြ၊ အာဃာတေတြနဲ႔ တန္ျပန္ေနမယ္ဆုိရင္ .. အဆုိးသံသရာႀကီးထဲက က်မတုိ႔ ဘယ္လုိ ႐ုန္းထြက္ၾကေတာ့မွာလဲ”

ဒါ့ေၾကာင့္ ထူးျခားတဲ့ေခါင္းေဆာင္ေတြမွာ ထူးျခားတဲ့ အမူအက်င့္ေတြ ရွိတယ္၊ သာမန္ လူပုဂၢိဳလ္တုိ႔ က်င့္နိုင္ခဲတဲ့ကိစၥေတြပါ။ အန္တီစုဆုိ က်ေနာ္တုိ႔ ႏုိင္ငံသားအားလုံး သိၾကတဲ့အတုိင္း အမ်ဳိးမ်ဳိးလုပ္ၾကံမႈေတြနဲ႔ ေသမင္းထံက အေခါက္ေခါက္ ျပန္လာခဲ့ရၿပီ၊ (မေျပာေကာင္း မဆုိေကာင္း) ေနာက္ေရာ ဘယ္လုိမ်ား ၾကံဳေတြ႔ရပါဦးမလဲ၊ စုိးရိမ္စရာပါ။ လက္ရွိ စစ္ေခါင္းေဆာင္ အပါအဝင္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕စိတ္က ဆတ္ဆတ္ထိမခံ၊ ကုိယ္စိတ္ႏွလုံးနဲ႔ အၾကမ္းဖက္ တုံ႔ျပန္မႈကုိ ဝန္မေလးတတ္ၾကသူေတြပါ၊ က်ေနာ္ၾကံဳခဲ့ရတာေလး ေဖာက္သည္ခ်ခ်င္ေသးတယ္ … ဒီလုိပါ … …။

က်ေနာ္ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားဘဝနဲ႔ ေထာင္တေထာင္မွာ ေနေနရတဲ့အခ်ိန္၊ စစ္တပ္က အရာရွိႀကီးတခ်ဳိ႕ ေထာင္က်လာတယ္။ သူတုိ႔ကုိ သာမန္ ရာဇဝတ္သားေတြထားတဲ့ ေနရာမွာလည္း ထားလုိ႔က မရ (အရာရွိႀကီးေၾကာင့္ဆုိၿပီးေတာ့ ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး၊ ရာဇဝတ္သားမ်ားက ႐ုိက္သတ္ပစ္မွာ စုိးလုိ႔ပါ) အဲဒါ က်ေနာ္တုိ႔ နုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ား ထားရာေနရာမွာ လာထားတယ္။ ေထာင္ကလည္း အရမ္းေသးဆုိေတာ့ တျခားေနရာလည္း သြားထားစရာက မရွိဘူးေလ၊ က်ေနာ္တုိ႔ဆီ လာထားေပမယ့္ က်ေနာ္တုိ႔က မဖြယ္မရာ မဆက္ဆံပါဘူး။ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ အျပန္အလွန္ ေလးစားမႈေတြနဲ႔ ဆက္ဆံၾကပါတယ္။ တေန႔ ေထာင္ပုိင္ လွည့္လည္စစ္ေဆးေတာ့ အရာရွိႀကီးတေယာက္ကုိ ေထာင္ပုိင္က ေျပာတယ္ …

“ခင္ဗ်ားတုိ႔ ဒီေနရာ နယ္နမိတ္ကေနေက်ာ္ၿပီး အျပင္မထြက္ပါနဲ႔ .. အႏၱရာယ္ရွိလုိ႔ပါ တဲ့” ေျပာသြားတာ ဒါေလးပါပဲ၊ တကယ္ေတာ့ ေထာင္ပုိင္အေနနဲ႔ ေျပာသင့္တဲ့စကားပါ။ ဘာလုိ႔လည္းဆုိေတာ့ သူတုိ႔က က်ေနာ္တုိ႔ေနရတဲ့ ပရဝဏ္အျပင္ဘက္ကုိ ထြက္ထြက္ၿပီး စကားေတြေျပာ၊ ပစၥည္း အေပးအယူေတြလုပ္နဲ႔ ဆုိေတာ့၊ သူတုိ႔ကုိ မုန္းတဲ့သူတေယာက္ေယာက္က တခုခုလုပ္လုိက္ရင္ ေထာင္ပုိင္မွာပါ လာျပႆနာတက္မွာေလ … ေထာင္ပုိင္ေျပာသြားတာကလည္း လူႀကီး လူေကာင္းဆန္ဆန္ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း ေျပာသြားတာပါ .. ေထာင္ပုိင္လည္း ျပန္သြားေရာ ..

“ဒီေကာင္ လူပါးဝတယ္ … ငါတုိ႔ ဘာ ရာထူးအာဏာမွ မရွိေတာ့လုိ႔ ေစာ္ကားတာ .. ေတြ႔မယ္ .. ငါတုိ႔မွာ ရာထူးအာဏာမရွိေတာ့ေပမယ့္လုိ႔ .. အစြယ္ေတာ့ က်န္ေသးတယ္ .. ေတြ႔မယ္” အသားေတြ ေတာင္ တဆတ္ဆတ္တုန္လုိ႔ ... ႀကိမ္းလုိက္ ဝါးလုိက္တာ ေန႔စဥ္ အစားေသာက္ေတာင္ မစားနုိင္ေလာက္ေအာင္ကုိ ျဖစ္သြားတာ .. ေတာ္ေတာ္ စိတ္ထိခုိက္သြားပုံရတယ္။ မေတာ္ဆုိ က်ေနာ္တုိ႔ လာေျပာၾကည့္ပါ့လား ... မသြားနဲ႔ဆုိ မသြားဘူးေပါ့ ဒါ စည္းကမ္းပဲ၊ ေထာင္ပုိင္ျပန္မသြားခင္ေတာင္ သူေျပာတာ သတိရမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး .. စိတ္ထဲက ေပ်ာက္သြားမွာ အေသအခ်ာပဲ၊ ဘာမွခံစားေနရမယ့္ အရာလည္း မဟုတ္ပါဘူး၊ ဒါမ်ဳိးအျဖစ္ပ်က္က ဒီတႀကိမ္လားဆုိေတာ့ -- မဟုတ္ဘူး ခဏခဏကုိ ေတြ႔ဖူးတာ အျပင္ေလာက ေရာက္ျပန္ေတာ့လည္း ေတြ႔ဖူးတာပဲ၊ သူတုိ႔က သူတုိ႔ အလွည့္ေရာက္ရင္ မခံႏုိင္ဘူး၊ အားလုံးက ပုံစံခြက္ထဲက ထုတ္လုိက္တဲ့ ကုန္ပစၥည္းမ်ားလုိ .. အတူတူပဲ၊ သူတုိ႔ရဲ႕စိတ္ေတြက အရမ္း ထိခုိက္ရွနာ လြယ္တယ္၊ ေစာေစာကေျပာခဲ့တဲ့ အရာရွိႀကီးဆုိ သူတာဝန္ခဲ့ယူခဲ့တဲ့အခ်ိန္က လူေတြအေပၚ ေတာ္ေတာ္ကုိ အႏုိင္က်င့္ခဲ့တယ္ဆုိတယ္ အသံေတြလည္း ျပန္ၾကားရပါတယ္။

ေဒါသႀကီးရင္ .. အေၾကာက္လည္း သိပ္ႀကီးတယ္တဲ့ .. စုိးရိမ္စိတ္လည္း သိပ္ႀကီးတယ္၊ ဒီလုိလူေတြက စိတ္အတက္အက်လည္း သိပ္ျမန္တတ္တယ္။

တခါ တေလာက ေဖ့ဘြတ္ကေနတဆင့္ အုတ္အုတ္ႂကြက္ႂကြက္ျဖစ္သြားတဲ့ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႔ရဲ႕ ဗြီဒီယုိေခြ ျပန္႔ႏွံ႔သြားေတာ့ က်ေနာ္ ၾကည့္လုိက္ပါတယ္။ အားလုံး ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလည္း သိေနၿပီးသားပါ၊ သူ႔ပုံက စိတ္က်ေဝဒနာခံစားေနရတဲ႔ လကၡဏာသြင္ျပင္ပုံသ႑န္ေတြ ေတြ႔ေနရပါတယ္။ တခ်ိန္က က်ေနာ္တုိ႔ကုိ သူ႔ညႊန္ၾကားခ်က္နဲ႔ ႏွိပ္စက္ခုိင္းခဲ့ပါတယ္ဆုိတဲ့ အာဃာတရားကုိ ေဘးဖယ္ၿပီး လူသားတေယာက္အျမင္နဲ႔ ၾကည့္မယ္ဆုိရင္ ေတာ္ေတာ္ သနားစရာေကာင္းတဲ့ ျမင္ကြင္းပါ။ တျခားဟာ သနားတာထက္ စိတ္က်ေဝဒနာ ခံစားေနရတဲ့သူ႔ပုံစံကုိပါ။ တဖက္ကုိလွည့္ၾကည့္ရေအာင္ အန္တီစုလည္း သူ႔လုိ ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္နဲ႔ေနေနရတာ သက္တမ္းအားျဖင္႔ သူ႔ထက္ ၾကာပါတယ္၊ ေနအိမ္ အက်ယ္ခ်ဳပ္ျခင္းအတူတူ ဘာျဖစ္လုိ႔ ဒီလုိကြာျခားသြားတာပါလိမ့္ စဥ္းစားၾကည့္ရေအာင္ … ေစတနာနဲ႔ ယုံၾကည္ခ်က္ေတြ၊ စြန္႔လႊတ္အနစ္နာခံမႈေတြက ကြာသြားလုိ႔ပါ၊ အရာရာကုိ ေပးဆပ္ဖုိ႔ ဆုံးျဖတ္ထားတဲ့ အန္တီစု အေနနဲ႔က စြန္႔လႊတ္ရတယ္ဆုိတာ ေသးဖြဲတဲ့ကိစၥ ျဖစ္သြားပါၿပီေလ၊ စိတ္ျဖစ္စဥ္နဲ႔သုံးသပ္မယ္ ဆုိရင္ကုိက … ေလာဘနည္းသြားၿပီ … ေလာဘနည္းေတာ့ ေဒါသလည္း နည္းသြားၿပီ ... အဲဒီ ဆင့္ကဲျဖစ္စဥ္ေတြအရ စိတ္ဓာတ္က်ဆင္းျခင္းေတြ၊ ဝမ္းနည္းျခင္းေတြ၊ ပူေဆြးျခင္းေတြ၊ အာဃာတ အမုန္းတရားေတြဆုိတာ နည္းသြားတာ ေသခ်ာသေလာက္ ရွိသြားၿပီေပါ႔ဗ်ာ။

ဒီပဲယင္း ခရီးစဥ္မွာ မလုိသူေတြက ဝုိင္း႐ုိက္ၾကေတာ့ အန္တီက ျပန္တု႔ံျပန္ဖုိ႔ ညြန္ၾကားခဲ့တာမွ မဟုတ္တာ၊ လုပ္သမွ် ခါးစည္းခံဖုိ႔ပဲ ေျပာခဲ့တယ္၊ အဲဒါ အၾကမ္းမဖက္လမ္းစဥ္ေပါ့၊ အၾကမ္းမဖက္လမ္းစဥ္ ဆုိတာ ခရီးရွည္ေကာင္း ရွည္နုိင္တယ္၊ ဒါေပမယ့္ တုိင္းျပည္ အထိနည္းတယ္၊ ကမၻာနဲ႔ လူထုက ေထာက္ခံတယ္၊ အၾကမ္းမဖက္လမ္းစဥ္ က်င့္သုံးဖုိ႔ဆုိတာ ေတာ္႐ုံလြယ္ကူတဲ့ကိစၥေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။

တေလာက ‘ငါးမင္းေဆြ’ ဆုိတဲ့ပုဂၢိဳလ္က အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္႐ုံးကုိ လာေရာက္ၿပီး အန္တီစုကုိ စြပ္စြဲတာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သိၿပီးသားကိစၥတခုပါ။ ႏုိင္ငံတကာက ျမန္မာႏုိင္ငံအေပၚ စီးပြားပိတ္ဆုိ႔မႈလုပ္တဲ့အရာေပၚမွာ အၾကမ္းဖက္မႈလုိ႔ သူက တဖက္သတ္ ေျပာဆုိထားတယ္၊ က်ေနာ့္ အျမင္ေလးတခု တင္ျပခ်င္တယ္၊ sanction ဆုိတာ အေရးယူပိတ္ဆုိ႔ေဆာင္ရြက္မႈလုိ႔ အၾကမ္းအားျဖင့္ မွတ္ထားလုိ႔ရပါတယ္။ (sanction) ကုိ အမွန္တကယ္ ႐ုတ္သိမ္းလုိတယ္ဆုိရင္ ႏွစ္ဖက္လုံးက တၿပိဳင္နက္ထဲလုပ္မွ တရားမွ်တမွာေပါ႔ေနာ၊ sanction ကုိ တဖက္သတ္ ႐ုတ္သိမ္းခုိင္းမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ဘယ္ တရားမွ်တပါ့မလဲ။

တကယ္ေတာ့ sanction ကုိ စစ္အာဏာရွင္မ်ားကလည္း အတုိက္အခံ အင္အားစုနဲ႔ ျပည္သူလူထုအေပၚ ခ်မွတ္ထားတာပါပဲ။ ျပည္သူေတြကုိ ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ ကင္းရွင္းခုိင္းတာတုိ႔၊ ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ ဆက္ႏြယ္ေနသူမ်ားကုိ အေရးယူတာတုိ႔၊ အဘက္ဘက္က ဖိအားေပး ေဆာင္ရြက္တာတုိ႔ ဆုိတာေတြဟာ စစ္အာဏာရွင္အစုိးရက ျပည္သူေတြအေပၚ ခ်မွတ္ထားတဲ့ sanction ေတြ မဟုတ္ဘူးလား၊ ပမာေျပာရရင္ အန္တီစု အင္တာနက္ ေလွ်ာက္တာကုိေတာင္မွ ပိတ္ဆုိ႔ထားတာဟာ အဲဒါ sanction ေပါ့ဗ်ာ။

အဲဒီေတာ့ တုိးတက္တဲ့ ဖြံ႔ၿဖိဳးတဲ့ ႏုိင္ငံတခုဆီကုိ ဦးတည္မယ္ဆုိရင္ sanction ကုိ တဖက္သတ္ မဟုတ္ဘဲ နအဖ စစ္အာဏာရွင္ေတြဘက္ကေရာ ဖြင့္ေပးဖုိ႔လုိလိမ့္ေလ၊ အဲဒါကုိ အတုိက္အခံဘက္က လုိက္မလုပ္ဘူးဆုိရင္ေတာ့ အတုိက္အခံဘက္က အဆုိးေပါ့၊ တဖက္သတ္ႀကီးကေတာ့ မသင့္ေတာ္ပါဘူး၊ ဒီလုိလုပ္ေဆာင္ျခင္းဟာ တရားမွ်တတဲ့ကိစၥတခုပါ။ ဒါ အၾကမ္းဖက္မႈလည္း မဟုတ္ဘူး၊ သူမ်ားကုိက် လက္သီးနဲ႔ထုိးခ်င္ၿပီး မိမိကုိယ္တုိင္ၾက ေမး႐ုိးမဲ့ျဖစ္ေနတာ ေလာကဓမၼတာနဲ႔ၾကည့္ရင္ .. မသင့္ေတာ္ပါဘူး။

က်ေနာ္ ေျပာႏုိင္တာတခု ရွိပါတယ္။ ျမန္မာလူထုရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ေတြဟာ ႐ုန႔္ရင္းၾကမ္းတမ္း ခက္ထန္တတ္တဲ့ လူမ်ဳိးေတြ မဟုတ္ဘူးဆုိတာ ေသခ်ာပါတယ္။ ခြင့္လႊတ္ သည္းခံ၊ စိတ္ရွည္တတ္တဲ့သူေတြ ျဖစ္တယ္။ တကယ္လုိ႔ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ားကလည္း တုိင္းျပည္မ်က္ႏွာကုိ ၾကည့္ၿပီး အန္တီစုနဲ႔ အမွန္တကယ္ လက္တြဲေဆာင္ရြက္သြားဖုိ႔ အခ်ိန္ေလးက သာသာယာယာရွိေနဆဲပါ။ လူထုကေရာ၊ ႏုိင္ငံတကာကေရာ ေမွ်ာ္လင္႔ေနဆဲပါ။ အဲသလုိမဟုတ္ဘဲ မုန္တုိင္းထန္တဲ့ အခ်ိန္ေရာက္မွ ဆုိလွ်င္ေတာ့ မျဖစ္သင့္တာေတြ ျဖစ္ကုန္မွာ အမွန္ပဲ။ ဘယ္သူကမွလည္း အျပန္အလွန္ ခြင့္လႊတ္ခ်င္ေတာ့မွ မဟုတ္ဘူး။ က်ေနာ္တုိ႔ လူထုကလည္း နားလည္ပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ အာဏာကုိ လက္ဆုပ္လက္ကုိင္ယူထားတာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ားပါ။ တခ်ဳိ႕ အခြင့္အလမ္းမ်ားက တၿပိဳင္နက္ထဲ ေတာင္းဆုိလုိ႔ ယူလုိ႔ မရတာရွိတယ္ (ဆရာ ေအာင္သင္း အဆုိအမိန္႔ေပါ့) ဥပမာ .. ေကာ္ဖီ ေသာက္မလား၊ မုန္႔စားမလားဆုိရင္ ေကာ္ဖီလည္းေသာက္မယ္၊ မုန္႔လည္းစားမယ္ ႏွစ္ခုလုံးသုံးလုိ႔ ရတယ္၊ လူတေယာက္ရဲ႕ အုိျခင္းနဲ႔ ရွင္သန္ျခင္း တခုခုကုိေရြးပါဆုိရင္ေတာ့ ႏွစ္ခုလုံး တၿပိဳင္နက္ထဲ ေရြးလုိ႔မရေတာ့ဘူး၊ မအုိခ်င္ရင္ ေသ (အုဝဲဆုိကထဲက ေသလုိက္ရင္ .. မအုိေတာ့ဘူး)၊ မေသခ်င္ရင္ အုိကုိ အုိရမယ္၊ ဒီလုိပါပဲ၊ တုိင္းျပည္ကုိ အမ်ဳိးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးနဲ႔ တုိးတက္ေအာင္ လုပ္သြားမလား၊ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ားရဲ႕ က်ဴးလြန္ခဲ့တဲ့အရာေတြအတြက္ တုံ႔ျပန္မလားဆုိတာမွာ တခုခုကုိပဲ ေရြးခ်ယ္ရေတာ့မွာဆုိတာကုိ လူထုက သေဘာေပါက္ပါတယ္။ ဒီအဆင့္ေတြမွာ အခ်ိန္ေလး ရေနပါေသးတယ္။ ဒီထက္ေက်ာ္လြန္သြားမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ားအတြက္ ရသင့္တဲ့ အခြင့္အေရးမ်ားကုိ လူထုက အၿပီးတုိင္ သိမ္းပုိက္ယူသြားပါလိမ့္မယ္။

တကယ္လုိ႔ ေခါင္းမာစြာနဲ႔ ၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒအတုိင္း ဆက္သြားမယ္၊ ပုံစံမေျပာင္း ဆက္လက္ခ်ီတက္မယ္ဆုိရင္ေတာ့ တုိင္းျပည္စီးပြားေရးဟာ ေအာက္ဆုံးအထိ က်ဆင္းသြားၿပီး အငတ္ဆုိက္ျပႆနာေတြနဲ႔ ၾကံဳလာပါလိမ့္မယ္၊ အခုလည္း ၾကံဳေနရပါၿပီ။ ဒါဆုိရင္ လူထုက သည္းခံႏုိင္ေတာ့မွာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး၊ အဆုံးစြန္အထိ ေပါက္ကြဲထြက္လာရင္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ားအတြက္ ထြက္လမ္း ပိတ္သြားႏုိင္ပါတယ္။ ႏုိင္ငံတကာ မၾကည္ညိဳေသာ စစ္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ား၊ လွ်ပ္စစ္ စြမ္းအင္အား နည္းေသာႏုိင္ငံ၊ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူ ႀကီးထြားေနေသာ ယဥ္ေက်းမႈရဲ႕ ေအာက္မွာရွိေနတဲ့ က်ေနာ္တုိ႔ လက္ရွိႏုိင္ငံ အခင္းအက်င္းကုိ ဘယ္ႏုိင္တကာကမွ လာေရာက္ စီးပြားျမႇဳပ္ႏွံမွာ မဟုတ္ဘူးဆုိတာကုိ ေသေသခ်ာခ်ာ ေျပာႏုိင္ပါတယ္။

အခုျမန္မာျပည္ကုိ လာေရာက္ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံေနတဲ့ ႏုိင္ငံတကာဆုိတဲ့သူေတြက အေသးစားေလးေတြပါ၊ တုိင္းျပည္စီးပြား ဦးေမာ့လာေအာင္ မစြမ္းေဆာင္နုိင္ပါဘူး၊ တုိင္းျပည္စီးပြား ဦးေမာ့လာဖုိ႔ တ႐ုတ္ေလာက္ အားကုိးေန႐ုံနဲ႔ မျဖစ္ဘူးဆုိတာ ေျပာပါရေစ၊ အေမရိကန္နဲ႔ အေနာက္အုပ္စုမပါဘဲ တုိင္းျပည္စီးပြား ဦးေမာ့လာဖုိ႔ဆုိတာ စိတ္ကူးယဥ္မွ်သာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္၊ နအဖ စစ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ား ဟစ္ေႂကြးေနသလုိ က်ေနာ္တုိ႔ႏုိင္ငံဟာ သယံဇာတ ေပါႂကြယ္ဝတယ္ဆုိတာ တကယ္ေတာ့ တုိင္းျပည္တျပည္ကို စီးပြားတုိးတက္ေလာက္ေအာင္အထိ ေပါႂကြယ္ဝတာ မဟုတ္ပါဘူး၊ အေရးႀကီးဆုံးက လူသား အရင္းအျမစ္ပါ၊ စကၤာပူနုိင္ငံဟာ ဘာသယံဇာတမွ မရွိဘဲ ႏုိင္ငံတုိးတက္ေအာင္ ထူေထာင္သြားနုိင္ပါတယ္။ ဒါဟာ စနစ္ေကာင္း၊ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းနဲ႔ လူသားအရင္းျမစ္မ်ားေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီေန႔ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ဆုိးဝါးလွတဲ့ စစ္အာဏာရွင္မ်ားရဲ႕ စနစ္ဆုိးဒဏ္ကုိ ျပည္သူေတြတင္ မဟုတ္ပါဘူး၊ တပ္မေတာ္သားမ်ားလည္း ခါးစည္းခံေနရတာပါ၊ တကယ္ေတာ့ နအဖ စစ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားႀကီးဟာ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္ကုိ ကၽြန္ျပဳၿပီး ထင္ရာၾကဲေနတဲ့သူေတြဆုိရင္ ျငင္းၾကဦးမွာလား၊ ဒီသေဘာတရားကုိ တပ္မေတာ္ဟာ နားလည္သေဘာေပါက္ၿပီး ျပည္သူနဲ႔ ပူးေပါင္းလာတဲ့တေန႔ စစ္အာဏာရွင္ႀကီးမ်ားအတြက္ မ်ားစြာေသာ ေပးဆပ္မႈမ်ားနဲ႔ ၾကံဳလာရႏုိင္ပါတယ္။ အေကာင္းဆုံးကေတာ့ လူထုေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အပါအဝင္ ဒီမုိကရက္တစ္ အတုိက္အခံ ေခါင္းေဆာင္ေတြရယ္၊ တုိင္းရင္းသား ကုိယ္စားျပဳ၊ ေျမေပၚေျမေအာက္ ေခါင္းေဆာင္ေတြရယ္၊ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ားရယ္ တုိင္းျပည္ျပႆနာမ်ားကုိ ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြး အေျဖရွာျခင္းျဖင့္ အမ်ဳိးသား ျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးဆီသုိ႔ ဦးတည္သြားသင့္ေသာအခ်ိန္ ေရာက္ရွိေနပါၿပီ။

လူတေယာက္ေယာက္ကုိ လက္သီးနဲ႔ ထုိးဖုိ႔ဆုိတာ ကုိယ့္မွာ ေမး႐ုိးရွိရတယ္။

အတုိင္းအတာတခုထိ အခ်ိန္ေလး ရေနေသးတုန္းပါပဲ။


အားလုံးကုိ ေလးစားစြာျဖင့္
ေမာင္ေမာင္ဝမ္း

23 November 2010

Maung Maung One Article for Daw Su - 8

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ ႏွလုံးသားပုံရိပ္မ်ား (နိဂံုးပိုင္း)
ေမာင္ေမာင္ဝမ္း
ႏိုဝင္ဘာ ၂၄၊ ၂၀၁၀

“က်မ အမ်ဳိးသားရင္ၾကားေစ့ေရးကို က်မ အျမဲ ယံုၾကည္ပါတယ္။ က်မတို႔ဟာ ျပည္သူရဲ႕ အင္အားကို အားကိုးၿပီးေတာ့ အလုပ္လုပ္ေနတာလို႔ အႀကိမ္ႀကိမ္အခါခါ ေျပာခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ ျပည္သူရဲ႕ အင္အားကုိ စနစ္တက်သံုးမွပဲ ထိေရာက္မွာပါ။ ျပည္သူေတြကို ထပ္ၿပီး မွာပါရေစ။ ကိုယ္လိုခ်င္တာကို ေမွ်ာ္လင့္ေန႐ံုနဲ႔ မေအာင္ျမင္ပါဘူး။ ကိုယ္လိုခ်င္တာကို ရေအာင္လုပ္ၾကမွ၊ လုပ္ရဲမွ၊ လုပ္ႏုိင္မွ ရမယ္။ အေကာင္းဆံုး နည္းလမ္းကို ရွာရမယ္’’

(ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ မိန္႔ခြန္းေကာက္ႏုတ္ခ်က္တခုမွ -)

တခါက က်ေနာ့္ၿမိဳ႕မွာပါ ...။

က်ေနာ္တုိ႔အေပါင္းသင္းေတြ ဝုိင္းဖြဲ႔ၿပီးစကားေျပာေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ၿမိဳ႕ေပၚက နည္းနည္းပုိက္ဆံ ခ်မ္းသာတယ္လုိ႔ ေျပာလုိ႔ရတဲ့သူတေယာက္ ဝင္လာတယ္။ ၿပီးေတာ့ အဆက္မျပတ္ဆုိသလုိ …

“သူ႔စီးပြားေရးကုိ ဘယ္အာဏာပုိင္ေတြက ဘယ္လုိႏွိပ္စက္လုိ႔ ဘယ္လုိ ဒုကၡေရာက္တဲ့အေၾကာင္း၊ စီးပြားေရး လုပ္ပုိင္ခြင့္မ်ားကုိလည္း ဘယ္လုိ ကန္႔သတ္ပိတ္ပင္တဲ့အေၾကာင္း”ေတြကုိ ခုိသံပါေအာင္ ညည္းရင္း ေျပာေနလုိက္တာ၊ က်ေနာ္တုိ႔ေတာင္ ပုိက္ဆံစုၿပီး သူ႔ကုိ ဝုိင္းကူေပးရမယ့္ပုံ …။

ဒါနဲ႔ တေယာက္က စလာတယ္ …။

“ဒါ .. စံနစ္ေၾကာင့္ေပါ့ .. စံနစ္ကုိ ျပဳျပင္ရမယ္” လို႔ေျပာေတာ့ အဲဒီလူက ထုိင္ရာကေန ထသြား မေယာင္ေတာင္ ျဖစ္သြားတယ္။

“ခင္ဗ်ားတုိ႔ ႏုိင္ငံေရးအေၾကာင္းေျပာမယ္ဆုိ .. က်ေနာ္ နားမေထာင္ခ်င္ဘူးဗ်ာ .. ႏုိင္ငံေရးကုိ က်ေနာ္ စိတ္မဝင္စားဘူး” လုိ႔ ဆုိလာေတာ့၊ က်ေနာ္က …

“အခုခင္ဗ်ား ညည္းေနတာေတြဟာ ႏုိင္ငံေရး မဟုတ္ဘူးလား .. အဲဒါ ခင္ဗ်ား ႏုိင္ငံေရးအေၾကာင္း ေျပာေနတာပဲ”

“ဟာ .. မလုပ္ပါနဲ႔ဗ်ာ .. က်ေနာ္က ကုိယ့္စီးပြားကလြဲၿပီး ဘာမွစိတ္မဝင္စားဘူးဗ် .. ပုိက္ဆံရဖို႔ပဲ သိတယ္ .. ကုိယ္လုပ္မွ ကုိယ္စားရတာပါဗ်ာ”

ေခါင္းကုိတြင္တြင္ကုတ္ရင္း က်ေနာ္တုိ႔စကားေတြကုိ ဇြတ္ျငင္းခ်က္ထုတ္ေတာ့တယ္ ..။ ဒီလူနဲ႔ေတာ့ ခက္ၿပီ …။

“ေနပါဦး .. ခင္ဗ်ား ေစာေစာက ေျပာသြားတဲ့ .. ကုိယ္လုပ္မွ .. ကုိယ္စားရတယ္ဆုိတာ .. တကယ္လား”

က်ေနာ္က ဒီလုိေမးလုိက္ေတာ့ သူက ေပေစာင္းေစာင္းၾကည့္ၿပီး .. မေက်နပ္တဲ့ေလသံနဲ႔ …

“ကေလး သြားေမးေတာင္ .. သိပါတယ္ဗ်ာ”

“ကုိယ္လုပ္မွ .. ကုိယ္စားရတယ္ဆုိရင္ .. ခင္ဗ်ား ေစာေစာက ဘာလုိ႔ညည္းတာလဲ .. ကုိယ္လုပ္တုိင္း .. ကုိယ္ တကယ္စားရလုိ႔လား”

သူ႔စိတ္ထဲမွာ ေတာ္ေတာ္႐ႈပ္ေထြးသြားဟန္ ရွိတယ္။

“မသိဘူးဗ်ာ .. က်ေနာ္က ပုိက္ဆံခ်မ္းသာဖို႔ပဲ သိတယ္ ..။ က်န္တာ က်ေနာ္ မသိဘူး ..။ ခင္ဗ်ားတုိ႔လုိ ႏုိင္ငံေရးလုပ္လုိ႔ ပုိက္ဆံရလာမွာမွ မဟုတ္တာ”

ဒါနဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔ထဲက တေယာက္က ၾကားျဖတ္ၿပီး ...

“ဒါဆုိ .. ခင္ဗ်ား ဘယ္ေလာက္ခ်မ္းသာေနၿပီလဲ။ ႏုိင္ငံေရးကလြဲလုိ႔ ဘာမွမလုပ္တဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ေလာက္ ခ်မ္းသာလား …။ အခု ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္မွာ ႏုိဘယ္လ္ဆုနဲ႔တင္ ေဒၚလာသန္းခ်ီ ရေနၿပီ ..။ ခင္ဗ်ား သူ႔ေလာက္ ခ်မ္းသာေနၿပီလား” ... ဆုိေတာ့ ဒီလူ ေတာ္ေတာ္ ေတြေဝသြားတယ္။

“က်ေနာ္ အမွန္ေျပာရရင္ .. ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကုိေတာ့ ေလးလည္း ေလးစားတယ္ .. ခ်စ္လည္းခ်စ္တယ္ ..။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ ႏုိင္ငံေရးမလုပ္ရဲဘူးဗ် ..။ ေၾကာက္တယ္ ..။ က်ေနာ္ ဒီလုိေျပာတာ ဘယ္သူ႔မွ ေလွ်ာက္မေျပာနဲ႔ေနာ္ ..” (မ်က္လုံးက ေဘးဘီ ဝဲယာ က်ီးကန္းေတာင္းေမွာက္ၾကည့္ရင္း စုိးရိမ္ေနပုံ …)

“တကယ္ပါဗ်ာ .. က်ဳပ္တုိ႔ႏုိင္ငံကုိ ဒီမုိကေရစီႏုိင္ငံျဖစ္ေစခ်င္တာ အမွန္ပဲ .. က်ေနာ္ကေတာ့ မလုပ္ရဲဘူးဗ် .. ေၾကာက္တယ္”

“ခင္ဗ်ား ႏုိင္ငံေရးမလုပ္ခ်င္ဘူးဆုိလည္း ေနလုိ႔ရပါတယ္...။ ဒါေပမယ့္ ႏုိင္ငံေရးကုိေတာ့ မသိလုိ႔ မျဖစ္ဘူးဗ် … ႏုိင္ငံေရး မသိဘူးဆုိရင္ .. အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့သူေတြက .. လုပ္ခ်င္ရာ လုပ္သြားမွာပဲ … ….”

က်ေနာ့္ရင္ထဲမွာ တခါက အန္တီစု ထပ္ခါ ထပ္ခါ ေျပာခဲ့တဲ့စကားကုိ သြားသတိရမိတယ္။ အျမဲတမ္းလည္း ေျပာတယ္ …။

“ကိုယ္လိုခ်င္တာကို ေမွ်ာ္လင့္ေန႐ံုနဲ႔ မေအာင္ျမင္ပါဘူး။ ကိုယ္လိုခ်င္တာကို ရေအာင္ လုပ္ၾကမွ၊ လုပ္ရဲမွ လုပ္ႏုိင္မွ ရမယ္”

“လုိခ်င္တာကုိ ေမွ်ာ္လင့္႐ံုပဲ ေမွ်ာ္လင့္ၿပီး၊ ရေအာင္လုပ္ယူဖို႔ ခက္ခဲေနတဲ့သူေတြကုိလည္း ေတြ႔ၾကံဳခဲ့ဖူးပါတယ္”

ဒီလုိေျပာခဲ့တဲ့ အန္တီ့ရဲ႕စကားေတြဟာ က်ေနာ့္ ရင္ထဲမွာ စြဲေနတယ္။

က်ေနာ္ အမ်ဳိးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးကုိ ယုံတယ္။ တေန႔မွာ ျဖစ္ကုိျဖစ္ရမယ္ဆုိတဲ့ ယုံၾကည္ခ်က္က အခုထိ ဖ်က္လုိ႔မရႏုိင္ပါဘူး၊ အမ်ဳိးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရး မရွိဘဲနဲ႔ တုိင္းျပည္ထူေထာင္ဖို႔ဆုိတာ သမင္ေမြးရင္း က်ားစားရင္းျဖစ္မွာ အမွန္ပဲ။

အေကာင္းဆုံးပါဆုိတဲ့စံနစ္နဲ႔သြားလည္း မေအာင္ျမင္ႏုိင္ပါဘူး၊ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ က်ေနာ့္တုိ႔ ႏုိင္ငံရဲ႕ အမ်ဳိးသားစည္းလုံးညီညြတ္ေရးက ၿပိဳကြဲေနတာ မဟုတ္လား၊။

က်ေနာ္တုိ႔ ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြ အစြမ္းရွိသေလာက္ ႀကိဳးစားအားထုတ္ခဲ့တာ အတုိင္းတာတခုထိေတာ့ ေအာင္ျမင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အားရေလာက္ေအာင္ အဆင့္ထိေတာ့ မေရာက္ခဲ့ပါဘူး၊ ဒီလုိ အတုိင္းတာတခုထိ ေရာက္ဖုိ႔ဆုိတာေတာင္ .. တကယ္ေတာ့ ... အန္တီစု အပါအဝင္ လူႀကီးေတြရဲ႕ ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံေပးလုိ႔ဆုိတာ အမွန္ပါပဲ။ က်ေနာ္တုိ႔ခ်ည္း ဒီေလာက္ ခရီးမေပါက္ႏုိင္ပါဘူး။ ဒါ႔အတြက္ အန္တီစုကုိ အထူး ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။

အန္တီစုဟာ က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕မိဘဆုိလည္း မမွားေလာက္ပါဘူး၊ က်ေနာ္တုိ႔အေပၚ မိဘေမတၱာလုိ ေမတၱာေတြ ေပးခဲ့ပါတယ္။ သားသမီးေတြလုိ သေဘာထားခဲ့ပါတယ္ …။ က်ေနာ္တုိ႔နဲ႔ ဆက္ဆံရင္ေတာင္မွ ဘယ္ေတာ့မွ “မင္းတုိ႔ ... ငါတုိ႔ ...” မသုံးဘူး။ “သားတုိ႔ .. သမီးတုိ႔ ...” ဆုိၿပီး သုံးတယ္။ သူ႔ကုိယ္သူကေတာ့ အန္တီလုိ႔ပဲ သုံးတယ္။

က်ေနာ္မွတ္မိေသးတယ္ ..။ အန္တီစုရဲ႕ “မိဘေမတၱာ အလင္းစေလး" တခ်က္ေပါ့ …။

တေန႔ က်ေနာ္တုိ႔ ေက်ာင္းသားေတြအပါအဝင္ လူႀကီးေတြပါ (စုစုေပါင္း အေယာက္ ၃၀ ေလာက္ေတာ့ ရွိမယ္ထင္တယ္ ..။) အန္တ့ီျခံဝန္းထဲက အခမ္းအနားတခုက်င္းပခဲ့တဲ့ အေဆာက္အဦမွာ .. အမ်ဳိးသားေန႔အတြက္ အစည္းအေဝးလုပ္ေနၾကတာ ..။ (ဒါကလည္း အန္တီက လူႀကီးေတြကုိ ေမတၱာရပ္ခံၿပီး က်ေနာ္တုိ႔ကုိ အစည္းအေဝးတက္ခြင့္ေပးခဲ့တာပါ။)

အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္က ဦးၾကည္ေမာင္ က ဦးေဆာင္ပါဝင္ၿပီး တုိင္းရင္းသားအဖြဲ႔ေတြ၊ က်ေနာ္တုိ႔ေက်ာင္းသားေတြထဲမွာ ကုိမင္းေဇယ်ာ (၈၈ - မကသ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္) ကလည္း ေထာင္ထဲက ပူပူေႏြးေႏြး လြတ္လာတဲ့အခ်ိန္။ သူလည္း အစည္းအေဝးကုိ ေရာက္လာခဲ့တယ္။

ေနာက္ .. ကုိေက်ာ္ေဌးဦး၊ ကုိေလးလြင္ (၈၈ မ်ဳိးဆက္ - ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ား)၊ အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ပါတီထဲကဆုိ မွတ္မွတ္ရရ ဘႀကီးမုိး (စာေရးဆရာ ေမာင္မုိးသူ)၊ ဦးသိန္းတင္ (ေထာင္တြင္း ကြယ္လြန္)၊ ေဒါက္တာ ေဒၚေမဝင္းျမင့္၊ ကုိခြန္ျမင့္ထြန္း (NCGUB ဝန္ႀကီး) သူတုိ႔လည္း ပါၾကတယ္။

ဒီလုိနဲ႔ အစည္းအေဝး က်င္းပေနစဥ္ မထင္မွတ္တဲ့ျမင္ကြင္းတခုက က်ေနာ့္မ်က္လုံးထဲ ဝင္ေရာက္လာခဲ့တယ္။ က်ေနာ္တုိ႔နဲ႔ ခပ္လွမ္းလွမ္းက ျမက္ခင္းျပင္နဲ႔ အလွပန္းပင္ခ်ဳံေလးေတြနားမွာ အန္တီစုက .. ႏုိင္ငံျခားသား ကေလးေပါက္စေလးတဦးနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ျမဴးထူးေနတဲ့ျမင္ကြင္းပါ။

ကေလးေလးက အရမ္းခ်စ္ဖို႔ ေကာင္းတယ္၊ ၂ ႏွစ္သားေလာက္ပဲ ရွိမယ္ထင္တယ္၊ (ပုံၾကည့္ရတာေတာ့ ... သံတမန္တေယာက္ေယာက္ရဲ႕ ရင္ေသြးမ်ားလား မသိဘူး) ဆံပင္ေလးေတြက ေရႊေရာင္သန္းၿပီး ေပ်ာ႔စင္းေနတာပဲ၊ ေလေလး တခ်က္ေဝွ႔လုိက္ၿပီဆုိ .. ဖြာခနဲ .. ဖြာခနဲနဲ႔၊ သိပ္ၾကည့္လွတယ္။ လမ္းေလွ်ာက္ပုံကလည္း ဆတ္ေတာက္ ... ဆတ္ေတာက္နဲ႔၊ အန္တီစုဆီ ေျပးလာလုိက္ ... ပတ္လည္ေျပးသြားလုိက္နဲ႔ လုပ္ေနတယ္၊ ေနာက္ေတာ့ ကေလးေလး က အန္တီစုဆီ တခါေျပးလာေတာ့ အန္တီစုက ေရွ႕ကေန မေႏွးမျမန္ေလး ေျပးတယ္၊ ကေလးေလး က ဆတ္ေတာက္ ဆတ္ေတာက္နဲ႔ လုိက္တယ္။
က်ေနာ္ အစည္းအေဝးကို စိတ္မဝင္စားေတာ့ဘူး၊ ေဘးနားမွာရွိတဲ့ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ကုိေလးလြင္ကုိ လက္တုိ႔ၿပီး ျပလုိက္တယ္ ..။ အားလုံးကလည္း သတိျပဳမိသြားသလား မသိဘူး။ လွမ္းၾကည့္လုိက္မိတယ္ ထင္တယ္ …။

အန္တီစုက ေရွ႕တည့္တည့္ကေန လက္ခုပ္တီးၿပီး ေခၚေနေတာ့ .. ကေလးေလးကလည္း ေျပးလာတယ္ ..။ ေနာက္ေတာ့ အန္တီ သတိျပန္ဝင္လာလား မသိဘူး။ ကေလးေလးကုိ မ ခ်ီၿပီး အိမ္ထဲ ေျပးဝင္သြားတယ္ ..။

က်ေနာ္ ထင္ပါတယ္ ..။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အန္တီဟာ လူထုေခါင္းေဆာင္၊ ပါတီေခါင္းေဆာင္ဆုိတဲ့ အေတြးထက္ … မိခင္တေယာက္ရဲ႕စိတ္ေတြ ကိန္းဝပ္သြားပုံရတယ္ ..။ အင္မတန္မွ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ျမင္ကြင္းပါ ..။ က်ေနာ့္တသက္မွာ ဒီျမင္ကြင္းဟာ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ႏုိင္ပါဘူး။ ေနာင္လည္း ဒီလုိဟာမ်ဳိး ေတြ႔ျမင္ႏုိင္ဖို႔ အလြန္မွ ခက္သြားေလာက္ပါၿပီ။

ဒီလုိနဲ႔ အမ်ဳိးသားေန႔အခမ္းအနားကုိ အန္တ့ီျခံဝန္းထဲမွာက်င္းပေတာ့ တက္ေရာက္လာၾကတဲ့သူ ေတြ အေတာ့္ကုိ မ်ားပါတယ္။ ဒီအခမ္းအနားက ဒုတိယေျမာက္ အခမ္းအနားေပါ့ ...။ တုိင္းရင္းသား အစစ္ေတြက သူတုိ႔ရဲ႕ ႐ုိးရာအကေတြနဲ႔ ေဖ်ာ္ေျဖၾကတယ္။ ေနာက္ သီခ်င္းေတြဆုိနဲ႔ အေတာ္မွ စည္ကားလွပါတယ္၊ အမ်ဳိးသားေအာင္ပြဲေန႔ကုိလည္း ေအာင္ျမင္စြာ က်င္းပႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။

အန္တီ့အိမ္ေရွ႕က တရားပြဲကေတာ့ စေန၊ တနဂၤေႏြဆုိ ထုံးစံအတုိင္း စည္ကားလွ်က္ပါပဲ။

ဒါေပမယ့္ တေန႔မွာေတာ့ လုပ္ၾကံစာတေစာင္ တက္လာတယ္ ..။ (ဒါ ေသခ်ာတယ္ .. တမင္သက္သက္ လုပ္ၾကံလုိက္တာ .. ဒီစာက ..)

“လႈိင္သာယာၿမိဳ႕နယ္မွာ ထမင္းရည္ပုလင္းေတြေတာင္ ဝယ္ေသာက္ေနရပါတယ္ ...” တဲ့ ..။ “ထမင္းရည္ပုလင္းေတြေရာင္းလုိ႔ မေလာက္ဘူးျဖစ္ေနပါတယ္ ...” တဲ့။

အဲဒီစာကုိ အန္တီက ျပန္ေျဖလုိက္တယ္ ..။ ဒါေပမယ့္ စကားလုံးေတြ က်ေနာ္ မမွတ္မိေတာ့ဘူး ..။ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ၿပီး ဂ႐ုဏာသက္စြာ ျပန္ေျဖလုိက္တာေတာ့ သိလုိက္တယ္ … … …။

ဒါဟာ ေထာင္ေခ်ာက္ဆင္ထားတဲ့စာလုိ႔ပဲ အမ်ားက ယုံၾကည္ၾကတယ္ …။

ေနာက္ မ်ားမၾကာခင္ရက္ပုိင္းမွာေတာ့ သတင္းစာထဲမွာ အႀကီးအက်ယ္ ေရးလာေတာ့တာပဲ ..။

“ထမင္းရည္ဆုိတာ .. တကယ္ေတာ့ စားစရာမရွိလုိ႔ ဝယ္ေသာက္ၾကတာ မဟုတ္ဘူး ..” တဲ့ ...။ “မီးေသြး အမႈန္႔ေတြေဖွ်ာ္ၿပီး မီးေသြးအလုံးေတြလုပ္ဖို႔ ေရာင္းၾက၊ ဝယ္ၾကတာ ..” တဲ့ ..။ ဒါကုိမသိဘဲနဲ႔ အစုိးရကုိ တမင္နစ္နာေအာင္ ... အန္တီစုက ... အပုတ္ခ်သလုိလုိ ... ဘာလုိလုိနဲ႔ တုံ႔ျပန္ေရးသားလာတာကုိ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား မွတ္မိၾကဦးမွာပါ၊ တကယ္ေတာ့လည္း .. အန္တီစုက အဲဒီေနရာ ေရာက္ဖူးတာမွ မဟုတ္တာ ..။ စာကုိ တင္ေပးတဲ့သူကလည္း တင္ေပးလုိက္ေတာ့ … ရင္ထဲမွာ သူသူကုိကုိ ခံစားသြားမွာေပါ့ ..” လူေတြ စားစရာ ခ်ဳိ႕တဲ့ကုန္လုိ႔ ... ထမင္းရည္ပဲ ဝယ္ေသာက္ႏုိင္ေတာ့တယ္ ..” ဆုိေတာ့၊ (က်ေနာ္ ထင္ပါတယ္ ..) သိသိႀကီးနဲ႔ လုပ္ၾကံလုိက္တဲ့စာပါ၊ ဒီလုိ အလုပ္မ်ဳိးေတြကုိလည္း မသမာသူမ်ားက အန္တီစုအေပၚ အထင္မွား အျမင္မွားျဖစ္ေအာင္ လုပ္ၾကံတတ္ပါတယ္။ (ဘာမဟုတ္တဲ့ကိစၥကုိ နအဖက ေရးႀကီးခြင္က်ယ္လုပ္တာကုိလည္း ေနာက္ပုိင္း တင္ျပေပးပါဦးမယ္။)

သိပ္မၾကာခင္မွာေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ပညာဆည္းပူးရာ ရန္ကုန္တကၱသိုလ္ရဲ႕ ၇၅ ႏွစ္ေျမာက္ စိန္ရတု သဘင္အခမ္းအနားကလည္း နီးကပ္လာတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ေက်ာင္းသားမ်ားလည္း စိန္ရတုသဘင္ပြဲ အခမ္းအနားကုိႏႊဲဖို႔ စုကာ႐ုံးၾကေပါ့။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႔က ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ဝင္းအတြင္းမွာရွိတဲ့ အေဆာင္ေတြမွာ က်င္းပတဲ့ ပြဲတုိင္းနီးပါးေလာက္ မလြတ္တမ္း တက္ေရာက္ေနတဲ့အခ်ိန္။ (တနည္းအားျဖင့္ စည္း႐ုံးေရး အသြင္သ႑ာန္ေတြပါ ပါေနတယ္။) (ေထာက္လွမ္းေရးက ႐ုပ္ခပ္ေျဖာင့္ေျဖာင့္ စစ္ဗုိလ္ေတြနဲ႔ ဇာတ္ပ်က္ ေက်ာင္းသူေတြကလည္း တ႐ုန္း႐ုန္းနဲ႔ ဓာတ္ပုံေတြ တြဲ႐ုိက္ေနၾကတဲ့အခ်ိန္ေပါ့)

ရန္ကုန္တကၱသိုလ္ဟာ ယာယီအားျဖင့္ စစ္ေရာင္ လႊမ္းသြားခဲ့တယ္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႔ ဆုိတဲ့ ပုဂၢိဳလ္က ဆက္ဆံေရး စကားေျပာ ညက္တယ္လုိ႔ ၾကားဖူးထားတယ္။ အေဆာင္ ေဟာေျပာပြဲေတြမွာ သြားေရာက္စကားေျပာၿပီဆုိ .. သူ႔ပုံစံက ႏုိင္ငံေရးသမားတေယာက္ ဟန္အတုိင္းလို႔ ေျပာၾကတယ္။ (စစ္ဗုိလ္ အသြင္ျပင္ လကၡဏာမ်ဳိး မဟုတ္ဘူးလုိ႔ေတာင္ ေျပာၾကတယ္။)

က်ေနာ္ေနခဲ့တဲ့ အင္းဝေဆာင္မွာ သူေရာက္လာတဲ့အခါ ေက်ာင္းသားေတြက မၾကားတၾကား လွမ္းၿပီးေတာ့ .. “ေယာကၡမႀကီး … ေယာကၡမႀကီး” လို႔ေအာ္ေတာ့ .. သူ အခမ္းအနားမွာ စကားေျပာတဲ့အခါ ထည့္ေျပာသြားတယ္။ “အင္းဝေဆာင္က ေက်ာင္းသားေတြက ေတာ္ေတာ္လက္ေႏွးတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ …။ အန္ကယ့္သမီးက ေယာက္်ား ရသြားၿပီ” ... တဲ့။ ... ... ... စသျဖင့္ေပါ့။ အဲသလုိ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ ဝင္ေရာတာ။ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ တဝါးဝါး တဟားဟား လက္ဆုံၾကလုိ႔။

ဒါေပမယ့္ တဖက္မွာေတာ့ ႏုိင္ငံေရးအေျခအေနဟာ တင္းမာမႈဆီကုိ ဦးတည္သြားေစတဲ့ကိစၥတခု ကလည္း ေပၚေပါက္လာခဲ႔တယ္ေလ။ ၁၉၉၅ ႏိုဝင္ဘာ ၂၂ ... အင္န္အယ္လ္ဒီ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲမွာ ေဒၚစုက .. “အမ်ဳိးသားညီလာခံကေနၿပီး ျမန္မာျပည္ရဲ႕ႏိုင္ငံေရး အေျဖရွာႏိုင္ဖို႔ မလြယ္ဘူး၊ လြတ္လပ္ ပြင့္လင္းမႈေတြ မရွိဘူး ..” လို႔ ေဝဖန္ေထာက္ျပတယ္။ “ထြက္မယ္ ”လို႔ မေျပာခဲ့ဘူး။၊ ႏိုဝင္ဘာ ၂၇ မွာ အမ်ဳိးသားညီလာခံ ျပန္စတယ္ ထင္တယ္။ အဲသည္မွာ ဦးေအာင္ေရႊတို႔က အမ်ဳိးသားညီလာခံကေန ႏိုဝင္ဘာ ၂၉ မွာ ႏႈတ္ထြက္လိုက္တယ္။

ဒါက အင္န္အယ္လ္ဒီ ပါတီေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ေတြ အျပင္မွာ ရွိသေလာက္ ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးၿပီးမွ ထြက္လာတဲ့ရလဒ္လို႔ ျမင္ပါတယ္။ (ဒီ ညီလာခံက ႏႈတ္ထြက္တာက သေဘာထား တင္းမာတာကို ျပတာလည္း မဟုတ္ဘူး၊ ရန္လုိတာလည္း မဟုတ္ဘူးလို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။) ညီလာခံက ၂၇ မွာ စပါတယ္။ ပါတီကေနၿပီး ညီလာခံေကာ္မရွင္ကို တင္ျပထားတာေတြ၊ ေတာင္းဆိုထား တာေတြရွိတယ္လို႔ သိရတယ္။ စစ္အစုိးရက ညီလာခံမွာ ဒါေတြကို ျပန္လည္ အေၾကာင္းျပန္ျခင္း မရွိဘူး။ ဒါေတြကို စစ္အစုိးရ မီဒီယာေတြက မေျပာခဲ့ဘူး။ ျပည္တြင္းက ျမန္မာျပည္သူေတြမွာလည္း ေသေသခ်ာခ်ာ နားလည္ႏိုင္ဖို႔ အေျခအေန မရခဲ့ဘူး။ လူေတြက တဖက္သတ္ေျပာေနတာေတြကိုပဲ ၾကားေနရတာကိုး။ အဲဒီအေျခအေနေပၚမွာ နအဖက လက္ခံႏုိင္စြမ္း မရွိေတာ့ဘူး၊ အခုိက္အတန္႔ေျပေလွ်ာ့ေနတဲ့ သေဘာထားေတြဟာ (အေႀကာင္းတခုေၾကာင့္ ေျပခ်င္ေယာင္ေဆာင္တာလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။) ခ်က္ျခင္းဆုိသလုိ နအဖဘက္က ေျပာင္းလဲ တင္းမာလာေတာ႔တယ္။ အတုိက္အခံ ဒီမုိကရက္တစ္ အင္အားစုမ်ားကုိ ႏွိပ္ကြပ္ေရးေတြ တဖန္ ျပန္ဦးေမာ့လာျပန္တယ္။

တေန႔မွာေတာ့ က်ေနာ့္တေယာက္တည္းကုိ ေထာက္လွမ္းေရးက လာေခၚသြားတယ္၊ ဒီတခါမွာေတာ႔ ေထာက္လွမ္းေရး ၁၆ မွာပါ၊ အဲဒီမွာ ဗုိလ္မွဴးႀကီးသန္းထြန္းနဲ႔ တခါ ထပ္ဆုံပါတယ္။

က်ေနာ္နဲ႔ေတြ႔ဆုံေတာ့ အရင္တခါတုန္းကလုိ ပုံသ႑န္မဟုတ္ေတာ့ဘူး၊ သူ႔ကုိၾကည့္ရတာ တခုခုကုိ အစာမေၾကတဲ့ပုံမ်ဳိး။

“က်ေနာ္ .. ခင္ဗ်ားတုိ႔ကုိ အရင္တေခါက္ ေတြ႔ခဲ့တုန္းက ေျပာခဲ့တာေတြ မွတ္မိဦးမွာပါ”

“ဟုတ္ကဲ့ .. မွတ္မိပါတယ္”

က်ေနာ္ကလည္း ေအးေအးသက္သာပဲ ျပန္ေျဖလုိက္တယ္။

“က်ေနာ္တုိ႔ ေစာင့္ၾကည့္ဦးမယ္ေျပာတာ .. မမွားေလာက္ပါဘူး ..။ ခုပဲ အေျခေနေတြက တမ်ဳိးေျပာင္းလဲလာတယ္ .. ဒါေတာင္ ကာလက ဘယ္ေလာက္မွ ၾကာေသးတာ မဟုတ္ဘူး”

ေျပာေနတဲ့စကားသံေတြထဲမွာ မေက်နပ္သံေတြ ပါေနတယ္ဆုိတာကုိ က်ေနာ္ သတိထားမိတယ္။ က်ေနာ္ ဆက္နားေထာင္ေတာ့ …

“ခင္ဗ်ားတုိ႔ကုိလည္း .. က်ေနာ္ တခုေျပာမယ္ .. ျဖစ္ႏုိင္ရင္ ေက်ာင္းသားကိစၥပဲလုပ္ပါ .. ေက်ာင္းသားကိစၥပဲ လုပ္မယ္ဆုိ .. က်ေနာ္တုိ႔ ကူညီႏုိင္တယ္ .. ႏုိင္ငံေရး ေရာစြက္လာတယ္ဆုိရင္ေတာ့ မေကာင္းဘူး .. ေက်ာင္းသားအေရးပဲ လုပ္မယ့္ ... က်ေနာ္တုိ႔ကုိ မဆန္႔က်င္မယ့္ ေက်ာင္းသားသမဂၢဆုိ က်ေနာ္တုိ႔ ကူညီမယ္ …”

“ဒါေတာ႔ အာမ မခံႏုိင္ဘူး …။ က်ေနာ္တုိ႔ လက္ခံထားတာ ေက်ာင္းသားအေရးဟာ ႏုိင္ငံေရးပဲ ...။ က်ေနာ္တုိ႔ဟာ ထာဝရ ဆန္႔က်င္ေရးသမားေတြ မဟုတ္ဘူး ..။ လက္ခံႏုိင္တာရွိရင္ .. ေထာက္ခံမွာ ျဖစ္သလုိ .. လက္မခံႏုိင္တာရွိရင္ .. ေျပာရမွာပဲ ..။ ဒါဟာ ဆန္႔က်င္တဲ့ ပုံသ႑ာန္ ျဖစ္သြားခဲ့ရင္ .. က်ေနာ္တုိ႔ မတတ္ႏုိင္ဘူး”
က်ေနာ္ ေအးေအးေဆးေဆးပဲ ေျပာလုိက္တယ္ …။

“ခင္ဗ်ားတုိ႔ကုိ အခ်ိန္မေရြး အေရးယူ အျပစ္ေပးလုိ႔ရတယ္ဆုိတာ သိတယ္မဟုတ္လား”

သူရဲ႕စကားလုံးေတြမွာ ေဒါသသံေတြ ေရာေႏွာပါလာတယ္။

“သိပါတယ္ .. ဒါက ဗုိလ္မွဴးႀကီးတုိ႔အပုိင္းပါ .. က်ေနာ္တုိ႔႔ အၾကမ္းဖက္လုပ္ရပ္ လုပ္ေနတာ မဟုတ္ပါဘူး ..”

“ဒါေပမယ့္ .. ဥပေဒေဘာင္ကုိ ေက်ာ္လြန္ေနတယ္ဆုိတာကုိေတာ့ .. သတိထားဖို႔ လုိလိမ့္မယ္ ..။ ေနာက္ၿပီး ခင္ဗ်ားတုိ႔ အန္တီကလည္း .. တေလာက .. လႈိင္သာယာမွာ ထမင္းရည္ပုလင္းေတြ ဝယ္ေသာက္ရေလာက္ေအာင္ကုိ ျပည္သူေတြငတ္ေနၿပီ ... ဆုိတာ လူထုေရွ႕မွာေျပာတာ မေကာင္းဘူး။

(တကယ္မွာေတာ့ အန္တီက ျပည္သူေတြငတ္ေနၿပီ .. လုိ႔ မသုံးႏႈန္းခဲ့ပါဘူး။) .. အေၾကာင္းဇစ္ျမစ္မွန္ကုိ မသိဘဲ .. အဲသလုိေျပာတာ မေကာင္းဘူး ..။ က်ေနာ္တုိ႔အစုိးရကုိ အပုတ္ခ်သလုိ ျဖစ္ေနတယ္”

“အဲဒါကေတာ့ .. အန္တီနဲ႔ေျပာပါ .. က်ေနာ္တုိ႔နဲ႔ မဆုိင္ပါဘူး ..။ ဒါ ေျပာပါ ..။ ဒါ မေျပာပါနဲ႔ .. လုိ႔ က်ေနာ္တုိ႔လုပ္ႏုိင္တဲ့သူေတြ မဟုတ္ပါဘူး ..။ အဓိက က်ေနာ့္ကုိေခၚရတဲ့အေၾကာင္းရင္းကုိ သိခ်င္ပါတယ္”

ထုိင္ေနတဲ့ ကုလားထုိင္ေနာက္မွီကုိ အားပါးတရ မွီထိုင္လုိက္ရင္း .. စားပြဲေပၚကုိ လက္ႏွစ္ဖက္ ဆန္႔တင္ထားရင္းက ..

“ခင္ဗ်ားတုိ႔ .. ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကုိ မဝန္းရံပါနဲ႔ ..။ ေက်ာင္းသားေတြဟာ .. ေက်ာင္းသားကိစၥပဲ လုပ္ပါ ..။ ေနာက္ၿပီး ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ စိန္ရတုသဘင္ပြဲကုိ မေႏွာက္ယွက္ပါနဲ႔”

ခရားေရလႊတ္ ေတာက္ေလွ်ာက္ မနားတမ္းေျပာလုိက္တယ္ …။

“ဗုိလ္မွဴးႀကီးကုိ က်ေနာ္ေျပာႏုိင္တာကေတာ့ .. စိန္ရတုသဘင္ပြဲကုိ ေႏွာက္ယွက္မယ္ဆုိတဲ့အရာ စဥ္းေတာင္ မစဥ္းစားမိဘူး ...။ ဒါဟာ က်ေနာ္တုိ႔နဲ႔လည္း သက္ဆုိင္ေနေတာ့ .. က်ေနာ္တုိ႔လည္း ဆင္ႏႊဲခ်င္တယ္ ..။ ေနာက္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကုိ မဝန္းရံပါနဲ႔ ... ဆုိတဲ့ကိစၥကေတာ့ .. ဗုိလ္မွဴးႀကီးတုိ႔ နဲ႔ မသက္ဆုိင္ဘူးလုိ႔ ထင္ပါတယ္”
အေျခအေနကေတာ့ တင္းမာလာတဲ့သေဘာ ရွိတယ္။

“ဟုတ္ၿပီေလ … က်ေနာ္တုိ႔ကလည္း လုပ္စရာရွိတာ ဆက္လုပ္သြားမယ္ .. အုိေကေနာ္” ဆုိၿပီး ေထာက္လွမ္းေရး ၁၆ တပ္မွဴးကုိ လွည့္ၿပီးေျပာတယ္။

“သူ႔ကုိ ျပန္လုိက္ပုိ႔လုိက္ပါ”

က်ေနာ့္ကုိ ျပန္လုိက္ပုိ႔တယ္။ ေနာက္ရက္မွာေတာ႔ အက်ဳိးအေၾကာင္းေတြကုိအားလုံးကုိ တင္ျပခဲ့တယ္။ ေနာက္ ထူးျခားတာတခုက က်ေနာ္တုိ႔ ဝုိင္းစဥ္းစားၾကတယ္။ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ စိန္ရတု သဘင္အခမ္းအနားမွာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႔ စကားေျပာမယ့္စင္ျမင့္ကုိ တကၠသိုလ္စာတုိက္ဝင္းအတြင္းမွာ ခမ္းခမ္းနားနား ျပင္ဆင္ထားတယ္။ အဲဒါကုိ က်ေနာ္တုိ႔ေက်ာင္းသားေတြက စင္ျမင့္ေပၚတက္ၿပီး ေက်ာင္းသားသမဂၢက က်င္းပတဲ့ .. စိန္ရတုသဘင္ပြဲလုပ္ဖို႔ လွ်ဳိ႕ဝွက္စီစဥ္ခဲ့တယ္။

ဒီသတင္း ေပါက္ၾကားသြားပုံရတယ္။ ေနာက္ရက္မွာေတာ့ အဲဒီစင္ျမင့္ကုိ သံဆူးႀကိဳးေတြ ပတ္လည္ကာရံထားၿပီး စစ္သားအေစာင့္ေတြပါ ခ်ထားလုိက္တယ္။ အဲဒီေတာ့ အစီအစဥ္ေတြကုိ က်ေနာ္တုိ႔ ေျပာင္းလဲစီစဥ္ရေတာ့တယ္။

က်ေနာ္တုိ႔ ေနရာတခုမွာ စီစဥ္ခဲ့တယ္။ ပထမ အင္းယားကန္ေစာင္းေဘးက ဘုန္းေတာ္ႀကီး ေက်ာင္းမွာ (အန္တီ့အိမ္နဲ႔ သိပ္မေဝးဘူး။) ဆြမ္းကပ္မယ္၊ ၿပီးမွ စီစဥ္ထားတဲ့ေနရာကုိ စုသြားၿပီး အခမ္းအနားက်င္းပၾကမယ္ ... ဆုိၿပီး လုပ္ၾကေတာ့၊ အန္တီ့အိမ္နဲ႔ သိပ္မေဝးတဲ႔ Joy စားေသာက္ဆုိင္မွာ အခမ္းအနားတခုလုပ္ဖို႔ ဆုံးျဖတ္ ... အစီစဥ္ေတြ ဆြဲခဲ့ၾကတယ္။

က်ေနာ္တုိ႔ မူလဆုံးျဖတ္ခ်က္က အင္းယားကန္ေစာင္းေဘးက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ ဆြမ္းကပ္ဖို႔ သက္သက္ပါပဲ၊ အဲဒီေန႔က ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ အဖြဲ႔အစည္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက လူေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား လာၾကတယ္၊ သတင္းမီဒီယာက လူေတြလည္း လာၾကတယ္။

က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕အစီအစဥ္ထဲမွာ အထူးအစီအစဥ္တခုက .. ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ စိန္ရတုသဘင္ပြဲ အခမ္းအနားကေန ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကုိ “ဂုဏ္ထူးေဆာင္ေက်ာင္းသား” အျဖစ္ အပ္ႏွင္းဖို႔ အစီအစဥ္ ပါတယ္။

(က်ေနာ္တုိ႔ဆုိလုိခ်က္က ဗုိလ္ခ်ဳပ္ဟာ က်ေနာ္တုိ႔ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ရဲ႕ဂုဏ္ကုိ ထူးျခားေျပာင္ေျမာက္ေအာင္ စြမ္းေဆာင္ႏုိင္ခဲ့သူ ေက်ာင္းသားတေယာက္ျဖစ္ေနလုိ႔ .. ဒီလုိ အပ္ႏွင္းဂုဏ္ျပဳခ်င္တာပါ၊) ဒါကုိလည္း အန္တီ့ကုိ ဖြင့္ေျပာျပထားခဲ့တယ္။

က်ေနာ္တုိ႔ ဆြမ္းကပ္ပြဲအခမ္းအနား မစတင္မီမွာပဲ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းျပင္ပ လမ္းမေပၚက စစ္ကားေတြေပၚမွာ စစ္သားေတြအျပည့္နဲ႔ ကားသုံးစီး ရပ္ထားတယ္၊ ေထာက္လွမ္းေရးေတြဆုိတာကလည္း ေျခခ်င္းလိမ္ေနတာပဲ။

ဒါေတြကုိ ဂ႐ုမထားပါဘူး။ က်ေနာ္တုိ႔လုပ္စရာရွိတာ ဆက္လုပ္ၾကတယ္ ..။ ေနာက္ ေက်ာင္းသား တစုကုိ အခမ္းအနား အဓိကက်င္းပမယ့္ ေနရာဆီကုိ လႊတ္လုိက္ေတာ့ ျပႆနာက စတက္ေတာ့တာပဲ။

ျဖစ္ပုံက ဒီလုိပါ။ အစက က်ေနာ္တုိ႔ အခမ္းအနားႀကီး ဘယ္မွာက်င္းပမယ္ဆုိတာ ေထာက္လွမ္းေရးက မသိဘူး။ ဖိတ္ၾကားထားတဲ့ လူႀကီးေတြေလာက္ကုိပဲ လွ်ဳိ႕ဝွက္ေျပာျပထားတယ္။

အခမ္းအနားမလုပ္ခင္မွာ က်ေနာ္တုိ႔ထဲကတေယာက္က ဖိတ္စာကုိ မွတ္တမ္းတင္ ဗြီဒီယုိ႐ုိက္ဖုိ႔ အခန္းတြင္းမွာလုပ္ေနတုန္း သတင္းေပးတေယာက္က ဝင္လာၿပီး၊ ဖိတ္စာကုိ ကုိင္ေပးသလုိ ဘာလုိလုိ လုပ္ရင္းက ေပါက္ၾကားသြားၿပီး ေထာက္လွမ္းေရးဆီကုိ ခ်က္ခ်င္း သတင္းသြားပုိ႔တယ္၊ အဲဒါနဲ႔ ေနရာကုိ သိသြားေတာ့ အဲဒီမွာ စစ္သားေတြအျပည့္နဲ႔ ပိတ္ထားလုိက္တယ္။ က်ေနာ္ လႊတ္လုိက္တဲ့ ေက်ာင္းသားအုပ္စုလည္းလာေရာ စီးဖမ္းေတာ့တာပဲ .. ေက်ာင္းသားေတြက ကုိယ္လြတ္႐ုန္း ထြက္ေျပး ၾကတယ္ ..။ က်ေနာ္တုိ႔ဆြမ္းကပ္မယ့္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းဆီ အေမာတေကာေျပးလာၿပီး ေျပာေတာ့ .. အစီအစဥ္ေတြကို ေျပာင္းလုိက္ရေတာ့တယ္၊ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေပၚမွာပဲ တဆက္တည္း အခမ္းအနား က်င္းပလုိက္ၾကတယ္။

ဘုန္းႀကီးကုိ ပထမ ေလွ်ာက္ထားတာ ဆြမ္းေကၽြးဖို႔ သက္သက္ပါပဲ။ အေျခအေနအရ အခန္းအနား က်င္းပၾကေတာ့ .. ဆရာေတာ္ဘုန္းႀကီးကလည္း ေတာ္ေတာ္ေၾကာက္လန္႔သြားတယ္ ..။ က်ေနာ္တုိ႔ အခမ္းအနား က်င္းပေနစဥ္မွာပဲ .. ဆရာေတာ္က ေက်ာင္းေအာက္ လမ္းမေပၚမွာ ရပ္ထားတဲ့ စစ္ကားေတြ သြားၾကည့္လုိက္ .. အခမ္းအနားက်င္းပေနတဲ႔ ေနရာျပန္လာလုိက္ ..။ အခမ္းအနားမွဴးလုပ္ေနတဲ့ ကုိထက္ရာဇာကုိ လာေျပာလုိက္နဲ႔ေပါ့ …။

“ဒကာႀကီးတုိ႔ မၿပီးေသးဘူးလား ..။ ေက်ာင္းေအာက္မွာ စစ္ကားေတြ ေရာက္ေနၿပီ ..။ ဘုန္းႀကီး စုိးရိမ္တယ္” ဆုိေတာ့ ရာဇာက ...

“ၿပီးေတာ့မွာပါ .. ဘုန္းဘုန္း။ တပည့္ေတာ္တုိ႔ ခဏပါပဲ”

ဒီလုိနဲ႔ လူးလာေခါက္တုံ႔ျပန္လုပ္ေနတဲ့ ဆရာေတာ္ကုိၾကည့္ၿပီး က်ေနာ္တုိ႔လည္း အားနာၾကတယ္ ..။ တခါတေလက်ေတာ့လည္း .. ငုိအားထက္ ရီ(ရယ္)အားသန္အျဖစ္လုိပဲ။

အခမ္းအနားက်င္းပေနစဥ္မွာပဲ အင္မတန္ထူးျခားတဲ့ သမုိင္းျဖစ္ရပ္ေလးတခုက ေပၚေပါက္လာခဲ့တယ္။ ကုိျမင္႔ေဆြ ( ယခု - ေဖာ့ဝန္းၿမိဳ႕ - အင္ဒီရားနားျပည္နယ္၊ အေမရိကား) ကေန စာအိတ္ရွည္ႀကီး တေစာင္ကုိကုိင္ၿပီး ေက်ာင္းေပၚ အေျပးတက္လာတယ္။ က်ေနာ့္ကုိလာေပးရင္းက …

“ဒီမွာ ေက်ာင္းသားေတြ က်င္းပတဲ့ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ စိန္ရတုသဘင္ အခမ္းအနားအတြက္ .. အန္တီစု ေပးပုိ႔လုိက္တဲ့ သဝဏ္လႊာ ..။ အန္တီက အားခ်င္း စီစဥ္ေပးလုိက္တာ”

ဆုိလုိ႔ ဖြင့္ၾကည့္လုိက္ေတာ႔ အန္တီကုိယ္တုိင္ လက္မွတ္ေရးထုိးထားတဲ့ သဝဏ္လႊာ..။ အဲဒါကုိ က်ေနာ္က ဖတ္ျပလုိက္တယ္..။ လူထုက သေဘာေတြက်၊ အားရေက်နပ္ျခင္းေတြနဲ႔ လက္ခုပ္သံေတြ တေျဖာင္းေျဖာင္းေပါ့ …။

ေပးပုိ႔လုိက္တဲ့ သဝဏ္လႊာမွာ အန္တီ ေရးေပးထားတာကေတာ့ ႐ုိး႐ုိးေလးပါပဲ ..။

မွတ္မိရသေလာက္ .. “ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြ အခုလုိ စည္းလုံးညီညြတ္စြာနဲ႔ အစဥ္လာႀကီးမားတဲ့ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ရဲ႕ စိန္ရတုသဘင္ပြဲ အခမ္းအနားကုိ က်င္းပျပဳလုပ္ခဲ့တာကုိ ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာစြာ ဂုဏ္ယူေၾကာင္း၊ သမုိင္းအဆက္ဆက္မွာ ေရွ႕ေဆာင္တုိက္ပြဲဝင္ခဲ့ေသာ၊ ဝင္ေနေသာ ေက်ာင္းသားအေပါင္းတုိ႔ကုိလည္း ေလးစားယုံၾကည္ေသာအားျဖင့္ ဤသဝဏ္လႊာကုိ ေပးပုိ႔အပ္ပါေၾကာင္း ...” ပါရွိပါတယ္။

အန္တီအေနနဲ႔ အခမ္းအနားကုိေတာ့ တက္ေရာက္ႏုိင္ျခင္း မရွိပါဘူး၊ တက္ေရာက္ႏုိင္ဖို႔ အခြင့္အေရး မေပးခဲ့တာလည္း ပါတာေပါ့ေလ၊ အန္တီေပးပုိ႔တဲ့ သဝဏ္လႊာေၾကာင့္လည္း ခပ္မွိန္မွိန္ က်င္းပျပဳလုပ္ခဲ့ရတဲ့ စိန္ရတုသဘင္ အခမ္းအနားဟာ ကမၻာသိ၊ တုိင္းသိျပည္သိ ျဖစ္သြားခဲ့တာ အမွန္ပါ၊ (အဲဒီ သဝဏ္လႊာစာရြက္ကုိ က်ေနာ့္ကုိဖမ္းေတာ့ သိမ္းၿပီး သက္ေသခံအျဖစ္ တင္သြင္းခံခဲ့ရပါတယ္)။

က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္ စိန္ရတုသဘင္ အခမ္းအနား က်င္းပျပဳလုပ္အၿပီးမွာေတာ့ ေက်ာင္းသားမ်ားက ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကုိ “တကၠသုိလ္ ဂုဏ္ထူးေဆာင္ေက်ာင္းသား” အျဖစ္ ဂုဏ္ျပဳ ခ်ီးျမႇင့္တဲ့မွတ္တမ္းကုိ အန္တီ့ဆီ သြားပုိ႔ေပးလုိက္ပါတယ္။

ေနာက္တရက္မွာပဲ က်ေနာ့္ကုိ သတင္းတပ္ဖြဲ႔ (SB) က လာေရာက္ေခၚေဆာင္သြားတယ္။ ဖမ္းဆီးတာေတာ့ မဟုတ္ေသးပါဘူး။ သူတုိ႔႐ုံးခ်ဳပ္မွာ သတင္းတပ္ဖြဲ႔မွဴး ဗုိလ္မွဴးႀကီး ဗဟိန္းနဲ႔ ေတြ႔ဆုံပါတယ္။ သူက က်ေနာ့္ကုိ စာရြက္တရြက္ထုတ္ၿပီး ဖတ္ျပပါတယ္။ က်ေနာ္ဟာ ဘယ္လုိ အမႈေတြနဲ႔ ၿငိစြန္းေနေၾကာင္း။ ျပစ္ဒဏ္ခ်မယ္ဆုိရင္ ေထာင္ဒဏ္ ဘယ္ေလာက္က်ႏုိင္ေၾကာင္း ... စသျဖင့္ ေျပာၾကားခဲ့ပါတယ္။ တျခား ထူးထူးေထြေထြေတာ့ ဘာမွမရွိပါဘူး၊ ျပန္လွန္ ေမးခြန္းထုတ္၊ ေျပာဆုိခြင့္လည္း မရွိခဲ႔ပါဘူး။

ဒီလုိနဲ႔ က်ေနာ္ အန္တီ့ကုိ ကန္ေတာ့ၿပီး ... ဇာတိၿမိဳ႕ကို ခဏဆုိ ျပန္သြားပါတယ္။ ဇာတိၿမိဳ႕ (ေရနံေခ်ာင္းမွာ) ပဲ က်ေနာ့္ကုိ လာဖမ္းပါတယ္။ အဲဒီကေန ခ်က္ျခင္း ရန္ကုန္ အင္းစိန္ေထာင္ကုိ ပုိ႔ပါတယ္။

ရန္ကုန္ အင္းစိန္ေထာင္ေရာက္ေတာ့ ေရွ႕မွာႀကိဳဖမ္းထားတဲ့ ဦးဝင္းထိန္ (အန္တီစု လက္ေထာက္)၊ ဦးေအးဝင္း (အန္တီ့ အကုိဝမ္းကြဲ - အေဝးေရာက္ညြန္႔ေပါင္းအစုိးရအဖြဲ႔ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ေဒါက္တာစိန္ဝင္း၏ အကုိ - အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ ဦးဘဝင္း သား)၊ စာေရးဆရာ ေမာင္မုိးသူ၊ ေမာင္ဝံသ၊ ဗိသုကာ ဦးေက်ာ္မင္း၊ ဦးသိန္းတင္ (ေထာင္တြင္း ကြယ္လြန္)၊ ကုိခြန္ျမင့္ထြန္း (ယခု NCGUB ဝန္ႀကီး)၊ ေဒါက္တာ လႈိင္ျမင့္၊ ဦးေက်ာ္ခင္ (ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕၊ လႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္)၊ ေနာက္ NLD က လူငယ္ေတြနဲ႔ ေတြ႔ဆုံပါတယ္။

က်ေနာ့္ကုိ မၾကာခင္မွာပဲ အင္းစိန္ေထာင္တြင္း အထူးတရား႐ုံးကေန အေရးေပၚ ႏုိင္ငံေရးပုဒ္မ ၅(ည) အပါအဝင္ တရားမဝင္ သင္းပင္းဖြဲ႔စည္းမႈ၊ တရားမဝင္ ဗြီဒီယုိေခြမ်ား (အန္တီစု ေဟာေျပာပြဲ အေခြေတြပါ။) ျဖန္႔ခ်ိမႈေတြနဲ႔ ေထာင္ႏွစ္ရွည္ခ်မွတ္ျခင္း ခံခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီကစလုိ႔ က်ေနာ္ အန္တီစုနဲ႔ ေဝးသြားခဲ့တာ ယခုအခ်ိန္ထိပါပဲ။

က်ေနာ္ ေထာင္ကျပန္လြတ္လာေတာ့ အန္တီစုက ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ ျပန္ခံလုိက္ရပါၿပီ။

“နိဂုံး”

က်ေနာ္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကုိ ပုဂၢိဳလ္ေရးသက္သက္ ကုိးကြယ္မႈျဖင့္ ဆည္းကပ္ယုံၾကည္မႈ မလုပ္ခဲ့တာ ေျပာရဲပါတယ္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း သမီးမုိ႔ .. ဆုိတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔ ေျပာလာမယ္ ဆုိလည္း ... ဘာ့ေၾကာင့္ ဦးေအာင္ဆန္းဦးကုိက်ေတာ့ မခ်ဥ္းကပ္ၾကတာလဲ၊ မေလးစားၾကတာလဲ .. လို႔ ေမးခြန္းထုတ္စရာပါ … … …။

ႏွလုံးသားပုံရိပ္ေတြ ကြာပါတယ္ … သိပ္ကုိ ကြာပါတယ္။ အန္တီစု ေတာ္ျခင္း မေတာ္ျခင္း ... အထူးအေထြ ဘာမွမေျပာလုိေပမယ့္ ေျပာႏုိင္တာကေတာ့ .. တုိင္းျပည္တုိးတက္ခ်မ္းသာလုိတဲ့ စိတ္ခြန္အား ျပင္းျပၿပီး၊ ထားတဲ့ေစတနာ မွန္တယ္၊ ႐ုိးသားမႈ အျပည့္ရွိတယ္ဆုိတာကေတာ့ အေသအခ်ာ ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ ေနာက္ ရွည္လွ်ားလာတဲ့ ေတာ္လွန္ေရးရဲ႕ျဖစ္စဥ္ေအာက္မွာ စြန္႔လႊတ္ အနစ္နာခံမႈေတြကပါ ေရာႁပြမ္းလာခဲ့ပါတယ္။

က်ေနာ္သိသေလာက္ ရာစုႏွစ္အတြင္းမွာ ျမန္မာလူထုရဲ႕ ေထာက္ခံမႈ၊ ေလးစားမႈ၊ ၾကည္ညိဳမႈေတြ ေၾကာက္ခမန္းလိလိရရွိသူႏွစ္ဦးကုိ ေထာက္ျပပါဆုိရင္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔ သမီး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကလြဲလုိ႔ ဘယ္သူရွိႏုိင္မွာလဲ။ သမုိင္းဆုိတာ ဖန္တီးယူလုိ႔မရပါ၊ လုပ္ယူလုိ႔မရပါ၊ လုပ္ရပ္နဲ႔ ျဖစ္စဥ္ေတြက ျပဌာန္းျခင္းျဖင့္သာ တုိင္းတာႏုိင္ပါလိမ့္မယ္။

အေမွာင္ထု ရွည္လွ်ားလွေသာ ျမန္မာျပည္ကုိ သူကလြဲလုိ႔ ဘယ္သူဦးေဆာင္ႏုိင္မွာလဲ။ ဦးေဆာင္ႏုိင္မယ္ဆုိရင္ေတာင္မွ သူ႔လုိ လူထုေထာက္ခံမႈရႏုိင္ပါမယ္လုိ႔ အာမခံႏုိင္ပါသလား။ ေမးခြန္းထုတ္စရာပါ။

က်ေနာ္ ဒီ “ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ ႏွလုံးသားပုံရိပ္မ်ား” ဆုိတဲ့ ရသေဆာင္းပါးေတြ ေရးေနဆဲ အခ်ိန္မွာပဲ အန္တီစု ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္က လြတ္ေျမာက္လာတာနဲ႔ တုိက္ဆုိင္ေနပါတယ္။ သိပ္ဝမ္းသာမိပါတယ္၊ ပီတိျဖစ္မိပါတယ္။ ေျပာမျပတတ္ေလာက္ေအာင္ပါပဲ။

ဒီမုိကေရစီ လြတ္ေျမာက္ေရးတုိက္ပြဲကေတာ့ မၿပီးေသးပါဘူး။ ၾကမ္းလြန္းတဲ့ခရီးကုိ ဆက္ရဦးမွာပါ။ … … … … အန္တီစု စိတ္ေရာ၊ ကုိယ္ပါ က်န္းမာခ်မ္းသာစြာျဖင့္ က်ေနာ္တုိ႔ အမိျမန္မာႏုိင္ငံ ဒီမုိကေရစီနဲ႔ လူ႔အခြင့္ကုိ ျပည့္ဝစြာရရွိသည္အထိ ဆက္လက္လုပ္ေဆာင္ႏုိင္ပါေစ ... လုိ႔ ဆႏၵျပဳရင္း ကဗ်ာဆရာ ေမာင္တင္သစ္ ေရးသားတဲ့ ‘ဒီေန႔ဟာ အစျဖစ္တယ္’ ဆုိတဲ့ ကဗ်ာေလးနဲ႔ ဂုဏ္ျပဳလုိက္ပါရေစ။

ဒီေန႔ဟာ အစျဖစ္တယ္ (ကဗ်ာဆရာ ေမာင္တင္သစ္)

ပင္လယ္ကုိျဖတ္လာတဲ့ မုိးနံ႔ပါတဲ့ေလလုိ
ၿမိဳ႕ႀကီးထဲ ငါတုိ႔ဝင္ေရာက္ၾကပါစုိ႔။

ေနေရာင္ဟာ အုန္းလက္ကုိင္းမ်ားနဲ႔ အိမ္မုိးစြန္းကုိျဖန္းၿပီး
ကေနတဲ့ ေဒါင္းပ်ဳိေတြလုိ အစိမ္းေရာင္ပြပြ လွလွႀကီးျဖစ္ေနတယ္။

အိမ္ေရွ႕လမ္းမေပၚက ေမာ္ေတာ္ကားေတြဟာ ႀကိဳတင္တုိင္ပင္ထားၾကသလုိပဲ
၀း၀၀ နာရီမွာ ဟြန္းေတြ တၿပိဳင္နက္ထဲ တီးလုိက္ၾကကုန္။

ဒါဟာ အစပဲ … …
အရာအားလုံး အစက ျပန္စမယ့္
အစပဲ … …။

ေလညႇင္းဟာ အရပ္မ်က္ႏွာအသီးသီးက တလွည့္ၿပိီးတလွည့္တုိက္ေနတယ္ ...
ငါတုိ႔ဟာ ေလညႇင္းနဲ႔အတူပါလာတဲ့ အရပ္မ်က္ႏွာအသီးသီးက ပန္းရနံ႔ေတြလုိ
ဒီေနရာကုိ စုေဝးေရာက္ရွိလာၾကတယ္ … …
သမုိင္းဝင္ ဓာတ္ပုံထဲက
မ်က္ႏွာေတြနဲ႔ အားလုံးဟာ တည္ၿငိမ္ခန္႔ျငားလုိ႔ေပါ့။

ၿမိဳ႕အႏွံ႔ကေခါင္းေလာင္းေတြဟာ
အႏွစ္ႏွစ္အလလက ထစ္အသြားခဲ့တဲ့
သူတုိ႔အသံ သူတုိ႔ျပန္ရလုိ႔ ဝမ္းသာမဆုံးျဖစ္လုိ႔
အျပံဳးမ်က္ႏွာေတြဟာ ျပန္ၿပီး တည္လုိ႔မရေတာ့သလုိမ်ဳိး။

ကန္ေရျပင္ဟာ သူကုိယ္တုိင္ ကုန္းေပၚတက္လာၿပီး
ပြဲေတာ္မွာ ႏႊဲခ်င္ေနတယ္
လက္ခုပ္သံေတြက တိက်တယ္
အပုိအလုိမရွိဘူး
႐ုပ္ရွင္မ႐ုိက္ဘူး
ဇာတ္တုိက္မထားဘူး
တာထြက္ေတာ့မယ့္ အားမာန္ေတြဟာ အခ်က္ေပးသံကုိ ေစာင့္ေနၾကၿပီ။

က်ားေတြအတြက္ ေတာထဲမွာ လမ္းခင္းမထားဘူး
ေခ်ာင္းေတြ႔ရင္ ခုန္ေက်ာ္သြားဖုိ႔ပဲ
ေခ်ာင္းက်ယ္ရင္ ေဖာင္ဖြဲ႔မယ္ …
အရာအားလုံး အစကျပန္စမယ့္ အစျဖစ္တယ္။

ဒီေန႔ဟာ ကမၻာေပၚက အလွဆုံးေန႔ေတြထဲက တေန႔ျဖစ္တယ္ …
ဒီေန႔ဟာ စစ္ပြဲစတင္တဲ့ေန႔ မဟုတ္ဘူး
ဒီေန႔ဟာ စစ္ပြဲေအာင္ႏုိင္တဲ့ေန႔ မဟုတ္ဘူး …
ဒီေန႔မွာ စစ္႐ႈံးသူမရွိဘူး စစ္ႏုိင္သူမရွိဘူး
ဒီေန႔ဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈစတင္တဲ့ေန႔
ၿငိမ္းခ်မ္းမႈေအာင္ႏုိင္တဲ့ ေန႔ျဖစ္ရဲ႕။

ဒီေန႔ဟာ ေမတၱာစတင္တဲ့ေန႔ …
ေမတၱာေအာင္ႏုိင္တဲ့ေန႔ျဖစ္ရဲ႕ …
ဒီေန႔အေၾကာင္း ကဗ်ာတပုဒ္ေရးရေပလိမ့္မယ္ …
ဒီေန႔အေၾကာင္း ကဗ်ာတပုဒ္မေရးခဲ့ဘူးဆုိရင္ .. ငါဟာ
ဘာမွမေရးခဲ့တဲ့လူတေယာက္နဲ႔ ဘာထူးဦးေတာ့မွာလဲ …။

(ကဗ်ာဆရာ ေမာင္တင္သစ္)

(အန္တီစု ၁၃. ၁၁. ၂၀၁၀ တြင္ လြတ္ေျမာက္လာျခင္းအတြက္ ဂုဏ္ျပဳစပ္ဆိုေသာကဗ်ာအား ေကာင္းကင္ ဝက္ဘ္ဆုိဒ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပ ထားပါသည္)

အားလုံးကုိ ေလးစားစြာျဖင့္

ေမာင္ေမာင္ဝမ္း
maungmaungone@gmail.com

Dr Maung Ba Chit – Light

အလင္းေရာင္
ေဒါက္တာ ေမာင္ဘခ်စ္
ႏိုဝင္ဘာ ၂၄၊ ၂၀၁၀

“ဆက္သြယ္ေရးအားျဖင့္ ကြၽန္မတို႔အခ်င္းခ်င္းမွာ နားလည္မႈရေအာင္ ကြၽန္မတို႔အခ်င္းခ်င္း ညီၫြတ္မႈရေအာင္ သံုးၾကပါ”

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ (ႏိုဝင္ဘာ ၁၄၊ ၂ဝ၁ဝ)

အထက္ပါ လက္ကိုင္ဖုန္းေလးေတြႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ႐ံုးေရွ႕တြင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ေျပာၾကားသြားေသာ မိန္႔ခြန္းကို နားေထာင္ေနစဥ္ ေမာင္ဘခ်စ္ တပည့္တေယာက္ႏွင့္ ေတြ႔သည္။

သူက ေမာင္ဘခ်စ္အေၾကာင္းကို သိသည္။

“ဆရာ သေရာ္စာေတြပဲ ဘာလို႔ေရးေနလဲ ဆံုးမစကားေတြ ဘာေတြလည္း ေရးပါလား”

ေမာင္ဘခ်စ္သည္ ဆံုးမစကား ခဏခဏ ေျပာရသည္။

ထိုသို႔ေျပာသည္မွာလည္း လူငယ္ေတြက ေျပာဆိုေစေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။

အသက္ႀကီးသူမ်ားထံမွ စကားကိုၾကားနာရျခင္းသည္ အေရွ႕တိုင္းထံုးစံ ျဖစ္သည္။ လူႀကီးမ်ားကို႐ိုေသရမည္ ဆိုသည္ကို အေရွ႕တိုင္းစာေပမ်ားတြင္ အတိအက် ေရးထားသည္။

ျမန္မာဗုဒၶဘာသာေတြကေတာ့ တေန႔တရက္ ႀကီးသူကိုပင္ ႐ိုေသရမည္ဟု ဆိုဆံုးမထားသည္။

ဗုဒၶကေတာ့ သက္အရြယ္ကို အဓိကထား ႐ိုေသခိုင္းျခင္း မရွိပါ။

သာသနာ့ေဘာင္ဝင္ေသာေန႔ရက္ (ရဟန္းျဖစ္ေသာေန႔ရက္) ဝါစဥ္အလိုက္ အႀကီးအငယ္ သတ္မွတ္သည္။
ေမာင္ဘခ်စ္က သူ႔ကုိရွင္းျပရသည္။


“တခါတခါ ဆံုးမစကားေျပာတာ ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မႀကိဳက္တာ မ်ားတယ္ကြ”

“ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံမွာ လူငယ္ေတြအတြက္ ပညာေရးပံုစံ မမွန္ကန္ဘူး။ ဆရာတို႔ လမ္းေၾကာင္းေပးရင္ ပိုေကာင္းတာေပါ့”

“ေအး။ ငါလည္း ေျပာတာပါပဲကြ၊ ဥပမာ အေမွာင္ထဲမွာ ေၾကာင္ျဖဴ ေၾကာင္မည္း အတူတူပဲလို႔။ ေရြးေကာက္ပြဲဝင္ရင္ အေမွာင္ထဲ ေရာက္သြားတာပဲေလ။ ျဖဴတဲ့ေကာင္ေတြလည္း မည္းတယ္ဆိုၿပီး အ႐ိုက္ခံရႏိုင္တာကို ေျပာတာေပါ့”

“ခု အလင္းေလးတစေတာ့ ရလာၿပီေပါ့”

“အင္း၊ ဒီတစေသာမီးကို ဝိုင္းထြန္းညိႇၾကမွ လင္းလာမွာကို သေဘာေပါက္ပါတယ္။ အားလံုး သေဘာေပါက္ဖို႔ လိုတာပဲ”

“အေမစုက အလင္းကြန္ယက္ႀကီး ျဖစ္ေစခ်င္တာပဲ။ ေခတ္မီ တိုးတက္တက္တဲ့ နည္းပညာေတြ တြီတာ (Twitter)ေတြ၊ (Face Book)ေတြနဲ႔ဆိုရင္ ဘယ္သူမွ အေမွာင္ခ်ထားလို႔မရဘူးလို႔ အေမက ဆိုလိုတယ္ ထင္တယ္”

“ဒီလိုရွိတယ္ကြ၊ တ႐ုတ္ျပည္အမ်ဳိးသမီးတဦး (Twitter) သံုးၿပီး အျခားသူေတြရဲ႕အျမင္ကို ထင္ဟပ္ေစတာနဲ႔ ေထာင္ တႏွစ္ခ်တာမ်ဳိး ရွိတယ္ကြ”

“ဒီသတင္း ဘယ္ကရလဲ။ ဘယ္တုန္းကလဲ”

“စီအင္အင္က သတင္းပါ။ တီဗြီသတင္းပါ။ အင္တာနက္မွာ ဆရာဖတ္ရတာက ႏိုဝင္ဘာလ ၁၈ ရက္ေန႔ကပါ”

“ဆရာ နည္းနည္းေျပာျပပါလား”

“ဒီမွာ ငါ ဖတ္ျပမယ္။ တ႐ုတ္အမ်ဳိးသမီးတေယာက္ကို အလုပ္ၾကမ္းနဲ႔ ေထာင္ဒဏ္ တႏွစ္က်ခံေစတယ္။ အေၾကာင္းကေတာ့ သူမဟာ တ႐ုတ္ဆႏၵျပသူမ်ားက ဂ်ပန္ပစၥည္းေတြကို ဆႏၵျပတဲ့အေနနဲ႔ ဖ်က္ဆီးပစ္တယ္ဆိုတာကိုသေယာ္ထားတဲ့ (Twitter)ထဲက စာတခုကိုပဲ့တင္ထပ္ re-tweet လုပ္လို႔ပါပဲ”

“re-tweet လုပ္တယ္ဆိုတာ ဘာလဲဆရာ”

“ေရးထားတဲ့အေၾကာင္းအရာေတြကို ထပ္ၿပီးတဆင့္ပို႔တာမ်ိဳးေပါ့။ ဥပမာ ငါ မင္းကိုေျပာမယ္။ မင္းက မင္းသူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ကို ေျပာမယ္။ ေနာက္သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း ထပ္ေျပာမယ္။ ဒီကေန တစ တစ က်ယ္ျပန္႔လာတာမ်ဳိးေပါ့။

ဥပမာ ဒို႔ငယ္ငယ္က အိမ္မွာ ၾကက္ေတြေမြးၾကတာေတြ ရွိတယ္။ ၾကက္မႀကီးက သူရဲ႕သားကေလးေတြကို အစာယက္ေတြကို ရွာေကၽြးတာမ်ဳိးေပါ့။

ၾကက္မႀကီးက သူယက္အၿပီးမွာ တြီခနဲ အသံေလးျပဳတယ္။ သူ႔အနားက ၾကက္ကေလးေတြကလည္း ေျပးလာရင္း အသံျပဳတာေပါ့။ သူ႔အေဝးက ၾကက္ေတြလည္း အသံၾကားရာကို ေျပးလာကာ အသံျပဳတယ္။

ဒီအခါ ၾကက္အုပ္ရဲ႕အသံဟာ ဆူဆူညံသြားေတာ့တာေပါ့။

အလုအယက္ အစလာေကာက္ၾကတာကိုး။

ဒီအသံေတြကို ၾကက္ေလးေတြြ တြိလုပ္တယ္ လို႔ ဆိုတယ္။

အေမ တြီလုပ္တဲ့အသံေတြေၾကာင့္ ၾကက္ကေလးအခ်ဳိ႕ ၾကားတယ္။ ဒီၾကားတဲ့ ၾကက္ကေလး ကိုယ္တိုင္က သတင္းထပ္ပို႔ (တြီလုပ္ေတာ့) ၾကက္ကေလးေတြအားလံုး သတင္းရရွိတယ္။

ဒီအတိုင္းပါပဲ။ ယေန႔ေခတ္ အင္တာနက္ေပၚမွာရွိတဲ့ Twitter ဆိုတာ ဒီသေဘာကိုေဆာင္တယ္”

“ဒါဆိုရင္ ဆရာရယ္ သတင္းေတြ အရမ္းျပန္႔တာေပါ့။ ေဒၚစုေျပာတဲ့ ေခတ္မီနည္းပညာဆိုတာ ဒါမ်ဳိးပဲေပါ့ေနာ္။ ဆရာရွင္းျပတာ သေဘာေပါက္တယ္။ ဒီလိုနည္းပညာေတြ အစျပဳတာကို ေျပာျပပါလား”

“အင္တာနက္ေတြမွာ Web Site ေတြ ရွိတယ္။ သတင္းဌာနေတြ၊ အဖြဲ႔အစည္းေတြဟာ မိမိတို႔ရဲ႕ အမည္ေတြနဲ႔ Web Site ေတြ တည္ရွိလာတယ္။ ဒါေတြကို dot com ေတြ၊ dot org ေတြလို႔ ေခၚလာပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ လူေတြဟာ မိမိတို႔ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ Web Site ေတြ ထူေထာင္လာတယ္။ ဒါကို blog-spot ေတြလို႔ ေခၚတယ္”

“ဟုတ္ကဲ့ ဒါကိုေတာ့ သေဘာေပါက္ပါတယ္ ဆရာ”

blog-spot ေတြ အမ်ားႀကီးကြ။ ဒါနဲ႔ လူတိုင္း သတင္းစာဆရာ ျဖစ္လာတာေပါ့။ ဒီအခါ သတင္းဌာနေတြကလည္း အမ်ားႀကီးဆိုေတာ့ သတင္းေတြက အမ်ားႀကီး ျဖစ္လာတယ္။ ဒီအတြက္ တြီတာဟာ အင္မတန္ အသံုးဝင္လာတယ္။

ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ တြီတာေတြဟာ blog-spot ေတြနဲ႔ ခ်ိတ္ဆက္ထားလို႔ရတယ္။ သတင္းဌာနေတြကိုလည္း ဆက္သြယ္ထားႏိုင္တယ္။ အနည္းဆံုး သတင္းေခါင္းစဥ္ေလးေတြ တြီတာမွာ လာေပၚတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူဟာ သတင္းေတြကို ျဖန္႔ေပးတာ ျမန္ဆန္တာေပါ့”

“ေကာင္းတယ္ ဆရာ blog-spot ေတြ၊ တြီတာေတြဟာ နက္ဝပ္ေတြေပါ့ေနာ္”

“တကယ္ေတာ့ ဒါမ်ဳိးကို Social Network လို႔လည္း ေခၚတယ္။ Social Network ေတြဟာ အင္မတန္ ေခတ္စားတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ လူေတြဟာ Social Animals ေတြ ျဖစ္လို႔ပါပဲ။ လူေတြဟာ စုေပါင္းေနထိုင္ၾကတယ္။ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ သတင္းစကားေတြ ဖလွယ္ၾကတယ္”

“ျမန္မာျပည္မွာ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္သြားၾကတာဟာ သတင္းစကားဖလွယ္ဖို႔လား ဆရာ”

“သတင္းစကားဖလွယ္ဖို႔ အဓိကက်သလို မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ ေထြရာေလးပါး ေျပာရတာကို သေဘာက်လို႔ပါပဲ”

“ဘာသေဘာက်စရာေတြရွိလို႔လဲ ဆရာ”

“လူေတြဟာ Social Animals ေတြျဖစ္တယ္ေလ။ ဒီလို ေတြ႔ၾက ဆံုၾကတာ ေက်နပ္မႈ ရတယ္။ ေရွးက ဥပုသ္ေစာင့္သြားရင္း ေတြ႔ၾကတာလည္း Social Network ေတြနဲ႔ တူတာပါပဲ”

“ခုေခတ္ေတာ့ အင္တာနက္ေပါ့ဆရာ ဟုတ္လား”

“ဒီေခတ္မွာ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ အေနေဝးလာၾကတယ္။ လူေတြဟာ မိမိအလုပ္ရွိရာကို သြားရတယ္။ ေယာင္ေနာက္ ဆံထံုးပါသလို ဆံထံုးေနာက္ ေယာင္ပါရတာ ရွိတယ္။ အထူးသျဖင့္ အေနာက္တိုင္းမွာ လူေတြ အေနေဝးလာတယ္။ ဒီေတာ့ Socialize လုပ္တဲ့အခါ အေကာင္ဆံုးလက္နက္ေတြကို ရွာလာၾကတယ္။ Social Network ေတြထဲမွာ ေခတ္အစားဆံုးကေတာ့ Face Book နဲ႔ Twitter တို႔ ျဖစ္ေနတာကို ေတြ႔ရတယ္”

အေမစု အက်ယ္ခ်ဳပ္က လြတ္ေျမာက္လာတဲ့ေနာက္ မိန္႔ခြန္းေတြ အင္တာဗ်ဴးေတြထဲမွာ ေခတ္မီနည္း ပညာေတြကိုသံုးၿပီး ဆိုရွယ္နက္ဝပ္ေတြ လုပ္ရမယ္လို႔ ေျပာသြားပါတယ္ ဆရာ”

“ေခတ္မီနည္းပညာေတြကိုသံုးဖို႔ ေဒၚစုက သူ အက်ယ္ခ်ဳပ္က မထြက္လာမီကပဲ ေျပာခဲ့ပါေသးတယ္ကြ”

“ဒါေပမယ့္ တ႐ုတ္ေပါက္ေဖာ္ အမ်ဳိးသမီးကေတာ့ re-tweeting လုပ္တာနဲ႔ ေထာင္ တႏွစ္က်တာေတာ့ လြန္တာပါပဲ”

“ပိုဆိုးတာက ဒီအမ်ဳိးသမီးက လက္ထပ္ဆဲဆဲကြ”

“ေသတာပဲ။ အသက္ ဘယ္ေလာက္ရွိၿပီလဲ”

“၄၆ ႏွစ္”

“ဆိုးတယ္ ဆရာ၊ ေထာင္ထြက္လာရင္ အသက္ တႏွစ္ႀကီးသြားၿပီ၊ သူ႔ဘဲက ယူဦးမွာလား”

“တကယ္ေတာ့ သူ႔ဘဲကစတဲ့ ျပႆနာကြ။ သူ႔ဘဲ အမည္က Hua Chunhui လို႔ ေခၚတယ္။ သူက Twitter ထဲမွာ ထည့္လိုက္တာကို သူ႔အမ်ဳိးသမီး Cheng က re-tweet လုပ္တာတဲ့”

“ႏွစ္ေယာက္လံုး မဖမ္းဘူးလား”

“ဖမ္းတယ္။ အမ်ဳိးသားကို ၅ ရက္ေနေတာ့ ျပန္လႊတ္ေပးလိုက္တယ္။ re-tweet လုပ္တဲ့ Cheng ကိုေတာ့ တႏွစ္ ခ်တယ္”

“ဒါေတာ့ ဘယ္တရားမလဲ ဆရာ”

“ေနာက္ကြယ္က အေၾကာင္းတရား တခုရွိေသးတယ္။ Cheng ဟာ တ႐ုတ္ႏိုဘယ္ဆုရွင္ Liu Xiaobo ကို ေထာက္ခံေၾကာင္း တြီတာကေန သတင္းပို႔တာကိုး”

“တြီတာဟာ အင္မတန္ ထိေရာက္တယ္ထင္တယ္ေနာ္”

“ဟုတ္ပါတယ္။ အာဏာရွင္ေတြက ဒီလိုအလင္းေပးတဲ့ ကိရိယာေတြကို စနစ္တက် ဖ်က္ပစ္တတ္တယ္”

“အင္း … ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံကေတာ့ လွ်ပ္စစ္မီးေတြကို ဖ်က္ထားတာၾကာၿပီပဲ”

“မီးေတြပ်က္ေတာ့ တိုးတက္တဲ့ကမၻာႀကီးနဲ႔ အဆက္အသြယ္ေတြ ပ်က္ကုန္ၿပီး ေနာက္က်က်န္ရတာေတြ အမ်ားႀကီးေပါ့”

“မီးေတြ၊ ေရေတြ၊ ဖုန္းေတြ ဘယ္ဟာမွ စိတ္မခ်ရဘူး”

“ဟုတ္တယ္ေလ။ ဆိုရွယ္နက္ဝပ္ေတြကို မသံုးႏိုင္ေတာ့ ပညာေရး၊ စီးပြားေရး၊ က်န္းမာေရး ႏိုင္ငံေရးေတြ အားလံုး ေနာက္က်က်န္ခဲ့တာေပါ့”

“အင္း … ဆရာေျပာေတာ့မွ တြီတာက ဒီေလာက္ အေရးႀကီးတယ္ဆိုတာ သေဘာေပါက္လာတယ္”

“ေဒၚစုေျပာတာပါကြာ၊ ဒီေတာ့မွ ဒို႔လည္း သတိထားမိတာကြ”

“အေမစုေတာ့ ေတာ္ပါေပတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေလးစားၾကတာေပါ့ေနာ္”

“ေအး … သူေတာ္တာကို ေနာက္ကလိုက္လုပ္တာ ေကာင္းပါတယ္။ အနာဂတ္က်ေတာ့ မင္းတို႔လို လူငယ္ေတြပဲ ဦးေဆာင္ရမွာ”

“ကြၽန္ေတာ္တို႔က အလင္းေရာင္ကို ေမွ်ာ္ေနတာပါ။ လမ္းျပတဲ့ အလင္းေရာင္ကို လိုခ်င္တာပါ”

“ေအး။ အားလံုး ဝိုင္းကူၾကတာေပါ့”

အလင္းေရာင္ … အလင္းေရာင္ … အလင္းေရာင္။

20 November 2010

Yan Win (Taung Da Gar) – Kanchay zeyar oo


အလြမ္းမေျပတဲ့ ကမ္းေျခေဇယ်ာဦး
ရန္ဝင္း (ေတာင္တံခါး)
ႏိုဝင္ဘာ ၂၁၊ ၂၀၁၀

“ၾကည္ႏူးမႈရဲ႕အရိပ္ဝယ္
ႏွစ္သိမ့္စရာစကားေတြနဲ႔ ေဖာင္ဖြဲ႔ကာပဲ

ကမ္းေျခေဇယ်ာဦးဝယ္

အလြမ္းေတြမေျပပါဘူးကြယ္”

ကမ္းေျခေဇယ်ာဦး၊ ကိုလွမိုး
မူလေတးသံရွင္ ကိုခင္လတ္


အလြမ္းေတြမေျပတဲ့ ကမ္းေျခေဇယ်ာဦးကို တသက္တာ မေမ့ႏိုင္ေတာ့ပါေလၿပီ။ တန္ေဆာင္မုန္းလ ေရာက္ျပန္ၿပီဆိုမွျဖင့္ စစ္ကိုင္းေတာင္နဲ႔ ကမ္းေျခေဇယ်ာဦးကို ပိုလို႔ သတိရ လြမ္းဆြတ္ရျပန္ေတာ့တယ္။

“ျမစ္မင္းဧရာ ေခြကာဝိုင္းလို႔ စစ္ကိုင္းေအာင္ခ်ာေျမ၊
ေရလိႈင္းကေလးေတြ ေနေရာင္ျမဴးလို႔၊ ေငြေရာင္ျဖဴးကာေန၊

ေရႊေတာင္ဦးေမာ္ ႐ႈေမွ်ာ္ခင္းနဲ႔ ျမစ္တြင္းသာယာေပ၊”

စစ္ကိုင္းေတာင္၊ ၿမိဳ႕မၿငိမ္း
မူလေတးသံရွင္ ေလဘာတီ မျမရင္


ဂီတစာဆို ဆရာၿမိဳ႕မၿငိမ္းရဲ႕ စစ္ကိုင္းေတာင္သီခ်င္းအတိုင္းပါပဲေလ။ စစ္ကိုင္းေတာင္အထက္နား၊ ဆြမ္းဦးပုညရွင္ေစတီအပါးဆီက အေရွ႕ဘက္တလႊားကို ေတြေဝေငးေမာရင္း ႐ႈေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္ရင္ျဖင့္ ေခြကာပတ္ကာ ရစ္ဝိုင္းေနတဲ့ ျမစ္မင္းဧရာဝတီ နဲ႔ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ဒု႒ာဝတီျမစ္ေတြက ေငြလႈိင္းကေလးေတြ တဖ်ပ္ဖ်ပ္ တလက္လက္နဲ႔ ေနေရာင္မွာ တသြင္သြင္ျမဴးေနၾကေတာ့ ေရျပင္က်ယ္မွာ ေငြသင္ျဖဴးခင္းထားသလိုပါပဲ။

ေရႊေတာင္ဦးေမာ္ ႐ႈေမွ်ာ္ခင္း

ေရႊေတာင္ဦးေမာ္ ႐ႈေမွ်ာ္ခင္းနဲ႔အတူ အေရွ႕ေျမာက္ယြန္းယြန္း အေဝးဟိုဆီမွာေတာ့ မႏၱေလးေတာင္ကို ရီေဝေဝ မႈန္ျပျပျမင္ေနရတယ္။ ဧရာဝတီျမစ္ အေရွ႕ဖက္ကမ္းဆီမွာေတာ့ ေရႊၾကက္ယက္၊ ေရႊၾကက္က် ေစတီႏွစ္ဆူနဲ႕ ဘုရားတန္ေဆာင္းေတြ၊ ေက်ာင္းကန္ေတြက အစီအရီေပါ့။ အဲဒီပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ ႐ႈေမွ်ာ္ခင္းကို အသည္းမွာ စြဲခဲ့ရသူေတြအဖို႔မွာေတာ့၊ ကမၻာကုန္က်ယ္သ၍ ဘယ္မွာေမ့ႏိုင္ေတာ့မလဲေလ။

ဧရာဝတီျမစ္ အေရွ႕ဘက္ကမ္းက ေရႊၾကက္ယက္၊ ေရႊၾကက္က် ေစတီႏွစ္ဆူ

ေတာင္ဘက္ယြန္းယြန္းဆီက စစ္ကိုင္းတံတားႀကီးကို လွမ္းေမွ်ာ္မိျပန္တယ္။ ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီး အတြင္းမွာ စစ္ကိုင္းေတာင္ရိပ္ကိုခိုခဲ့ၾကတဲ့ မႏၱေလးသူ မႏၱေလးသားေတြလည္း စစ္ႀကီးၿပီးတဲ့အခါ ဆရာၿမိဳ႕မၿငိမ္းတို႔ ၿမိဳ႕မအဖြဲ႔သားေတြနဲ႔အတူ ျပည္ေတာ္ဝင္ၾကဖို႔ စစ္ကိုင္းတံတားႀကီးအနား ေလွဆိပ္က ငွက္ လို႔ေခၚတဲ့ သမၺန္ေလွေတြနဲ႔ ဧရာဝတီျမစ္ကို ျဖတ္ကူးခဲ့ၾကလိမ့္မယ္လို႔ မွန္းဆ ပံုေဖာ္ၾကည့္မိျပန္တယ္။

“ၿမိဳ႕မနဲ႔ အတူတကြ လိုက္ပါႏိုင္ေစ
ေအာင္စည္ရႊမ္းသံ ၾကားၿပီထင့္ ျပည္ေတာ္ဝင္မယ္ေလ။”
ျပည္ေတာ္ဝင္၊ ေအဝမ္း ဆရာညႇာ

ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီးၿပီးခါစက စစ္ကိုင္းတံတား နဲ႔ ငွက္သမၺန္ဆိပ္

“ဧရာဝတီ၊ ေရဇလာနဒီ
ျမစ္ေရ ေဖြးေဖြးဝယ္ ငွက္သမၺန္ေလွကေလးစီးၾကမည္
ေသာင္ယံဆီ၊ ေတာင္ပံခ်ီ

ခြန္းခ်ဳိေတးဖြဲ႔သီ ငွက္ေမာင္ႏွံေပ်ာ္ျမဴးၾကၿပီ

စစ္ကိုင္းတံတားဘက္ဆီကို သူလာမလားလို႔ ေမွ်ာ္မွန္းမိသည္။”

ေဇယ်ာကမ္းအလွပန္းခ်ီ၊ စႏၵယားလွထြတ္

မူလေတးသံရွင္ ရီရီသန္႔


တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္နဲ႔ စစ္ကိုင္းေတာင္႐ိုးကို ခြဲထားလို႔ မရႏိုင္ေတာ့ပါ။ တန္ေဆာင္မုန္း လျပည့္ေန႔မတိုင္ခင္ကတည္းက မႏၱေလးသူ မႏၱေလးသားေတြ စစ္ကိုင္းေတာင္႐ိုးဘက္ဆီကို တဖြဲဖြဲနဲ႔ ေရာက္လာၾကၿပီ။ အထူးသျဖင့္ လျပည့္ေန႔မတိုင္ခင္ အဖိတ္ေန႔မွာေတာ့ တေန႔လံုးပဲ မႏၱေလး စစ္ကိုင္းကားလမ္းေပၚမွာ စစ္ကိုင္းဘက္သြားတဲ့ကားေတြက လူအျပည့္နဲ႔ က်ပ္ညႇပ္ေနတယ္။

“ေတာင္ေျခ စိမ္းလန္း၊ ေခ်ာင္ေတြ သိန္းသန္း” လို႔ ဆရာၿမိဳ႕မၿငိမ္း တင္စားဖြဲ႔ဆိုခဲ့သလို ေခ်ာင္ လို႔ ေခၚတဲ့ ေက်ာင္းေတြ၊ ဘုရားေစတီပုထိုးေတြအျပည့္နဲ႔ စစ္ကိုင္းေတာင္႐ိုး၊ မင္းဝံေတာင္႐ိုး နဲ႔ မင္းကြန္း အရပ္ေဒသေတြမွာ ေအးခ်မ္းတဲ့ ရတနာသံုးပါးရဲ႕ အရိပ္ကိုခိုၿပီး ကထိန္ခင္းၾက၊ ေကာင္းမႈကုသိုလ္ အလႉဒါနျပဳၾကရင္း အပန္းေျဖတဲ့သူလည္းေျဖလို႔ အင္မတန္ ေပ်ာ္ၾကတယ္။ အေပ်ာ္လြန္ခ်င္တဲ့ သူေတြကိုလည္း အခ်င္းခ်င္းထိန္းၾကလို႔ ႐ုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ ဘယ္ေတာ့မွမေတြ႔ၾကရပါ။

အဖိတ္ေန႔ ညေနခင္းနဲ႔ ညဦးပိုင္းေရာက္ေတာ့ မိတ္ေဆြေတြရိွတဲ့ ေခ်ာင္ေတြကို အျပန္အလွန္ လည္ပတ္ၾကၿပီး အစားအေသာက္ အေကၽြးအေမြးေတြနဲ႔ ဧည့္ခံၾကတယ္။ တခ်ဳိ႕လည္း စစ္ကိုင္းေတာင္႐ိုးတန္းတေလွ်ာက္က ဘုရားေတြကို လည္ဖူးၾကတယ္။ ေစာင္းတန္းရွည္ႀကီးေတြနဲ႔ အုတ္ေလွကားအဆင့္ဆင့္ေတြ၊ ေတာလမ္းကေလးေတြမွာလည္း တက္ခ်ီတခါ ဆင္းခ်ီတလွည့္ ေကြ႔ကာ ပတ္ကာ ဝိုက္ကာ သြားၾကရင္း ေမာပန္းရမွန္းမသိေလာက္ေအာင္ပဲ ေပ်ာ္စရာေကာင္းလွတယ္။

စစ္ကိုင္းေတာင္႐ိုးတန္းတေနရာက ေစာင္းတန္းရွည္နဲ႔ ဘုရားေစတီမ်ား

ညခ်မ္းအခ်ိန္မွာ ဘုရားေစတီေတြကို ပူေဇာ္ထားတဲ့မီးေရာင္ေတြနဲ႔ စစ္ကိုင္းေတာင္႐ိုးတခုလံုးရဲ႕ လွပပံုကို စာပန္းခ်ီမဖြဲ႔တတ္ႏိုင္ေတာ့ပါ။ ေလမႈတ္တူရိယာေတြ၊ အေကာ္ဒီယံ၊ တေယာ၊ မယ္ဒလင္၊ ဂီတာ အတီးအမႈတ္ေတြနဲ႔ သီခ်င္းတေၾကာ္ေၾကာ္ဆိုလာသူေတြကိုလည္း ေတြ႔ႏိုင္တယ္။

“စစ္ကိုင္းေတာင္ေျခ
ေရာက္ခဲ့ျပန္ေပါ့ တို႔တေတြ

အေဖာ္အေပါင္းေဆြ ေပ်ာ္ေၾကာင္းေပ

လတန္ေဆာင္ဦးမို႔ ဆီမီးေရာင္ရွိန္ ထိန္ကာေန။

ကုသိုလ္အေပါင္း ခေညာင္းရာေျမ

ဆုေႁခြေတာင္း ေအာင္ေၾကာင္းျဖာေဝ

ကမ္းေဇယ်ာစခန္း မွန္း၊ လွမ္း၊ ျမန္းလာၾက ေဖာ္သဟာေဆြ

ၿခိမ့္သံညံမစဲ ဆိုေတး၊ ေတးသံၿပိဳင္ဆိုေန။”

တင္ဦးေလး ႏွင့္ အဖြဲ႔

အဲဒီအခါမွာ ေတာင္႐ိုးလမ္းတေလွ်ာက္နဲ႔ ဘုရားေစာင္းတန္းေတြမွာ လူက်ပ္လို႔ တိုးတိုးေခြ႔ေခြ႔ သြားရတတ္တယ္။ လူေျပာင္လူေနာက္ေတြကလည္း လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေပ်ာ္ၾကတာေတြရိွေတာ့ အမ်ားအားျဖင့္ ညပိုင္းေရာက္ရင္ တည္းခိုရာေခ်ာင္ေတြမွာပဲ နားေနၾကၿပီး မနက္ခင္းက်မွ ဘုရားဖူး ထြက္တတ္ၾကတယ္။

စစ္ကိုင္းေတာင္႐ိုးနဲ႔ ေဇယ်ာကမ္းအလွပန္းခ်ီ

“ေရဇလာနဒီ၊ ေသလာမဟီ၊ ေဇယ်ာျပည္
စစ္ကိုင္းေတာင္ တခြင္လံုးပတ္ရံလည္

ပုထိုးဘုရားေစတီ၊ ဘိုးဘြားအေမြတည္၊ အက်ဳိးပြားေစရည္

တည္ထားႏွစ္မ်ားၾကာရွည္၊ တေမွ်ာ္တေခၚသာပဲ ႐ႈလို႔မဆံုးေတာ့သည္။”

ေဇယ်ာကမ္းအလွပန္းခ်ီ၊ စႏၵယားလွထြတ္

တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေန႔မနက္ပိုင္းမွာေတာ့ အေရွ႕ဘက္စစ္ကိုင္းေတာင္႐ိုးလမ္းနဲ႔ မလွမ္းမကမ္းမွာရွိတဲ့ သရက္ပင္ဆိပ္ကစၿပီး ေျမာက္ဘက္ထိပ္ ဝါးခ်က္ရြာေလွဆိပ္ဆီကို ျမစ္ေၾကာင္းတေလ်ာက္ ငွက္သမၺန္စီးရတာကိုက စစ္ကိုင္းေတာင္႐ိုးရဲ႕ တေဆာင္မုန္းလျပည့္ေန႔ သ႐ုပ္တခုပါပဲ။

ငွက္သမၺန္ဆိပ္

“အိပြဲ႔ အိပြဲ႔ ငွက္သမၺန္ခတ္သြားတယ္

ၾကည့္ကြဲ႔ ၾကည့္ကြဲ႔ ညည္းလူဟာေၾကာင္လြန္းတယ္။

တစုတေဝး လံုမငယ္၊ က်ိတ္ပုန္းစားၾကတယ္။”

ေရခ်ဳိးဆိပ္၊ ၿမိဳ႕မၿငိမ္း

ေလွာ္တက္ႏွစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ခတ္လိုက္လို႔ ငွက္သမၺန္ွျမည္တဲ့အသံကို ‘အိပြဲ႔ အိပြဲ႔’ လို႔ ဆရာၿမိဳ႕မၿငိမ္းက ဖြဲ႔ဆိုသြားခဲ့ပါတယ္။ ငွက္သမၺန္ွစီးရင္းလည္း အပါင္းအသင္းမိတ္ေဆြေတြနဲ႔ လမ္းမွာေတြ႔ရင္ ေအာ္ၾက ေခၚၾက ႏႈတ္ဆက္ၾကနဲ႔ ေပ်ာ္ၾကရတယ္။ လူငယ္လူရြယ္ ေယာက္်ားေလးေတြက မိန္းခေလးေခ်ာေခ်ာေတြ လမ္းမွာေတြ႔ရင္ လက္ေတြျပၾက၊ ေရႊမန္းမယ္လား ေဇယ်ာမယ္လားဗ်ာ၊ လွလိုက္တာေနာ္လို႔ ရိသဲ့သဲ့ ေျပာတတ္ၾကတယ္။ မိန္းကေလးေတြကလည္း တိတ္တခိုးျပန္ၾကည့္ၿပီး သူတို႔အခ်င္းခ်င္း တိုးတိုးက်ိတ္က်ိတ္ စၾက ေနာက္ၾက ေျပာင္ၾက ေပ်ာ္ၾကလို႔ပါပဲ။

တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေန႔မွာ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္းသြားေနက် စစ္ကိုင္းေတာင္႐ိုးဘက္ဆီကို တႏွစ္တေလမ်ား မေရာက္လိုက္ရရင္ျဖင့္ ဒီတႏွစ္ေတာ့ လြဲသြားေလျခင္းလို႔ မၾကာခဏဆိုသလိုပဲ ေတြးေနမိတတ္တယ္။ ေတြးမိတိုင္းလည္း ကမ္းေျခေဇယ်ာဦးကို တဝဲလည္လည္နဲ႔ သတိရေနေတာ့တာပါပဲ။

“ေအာ္၊ ဒီအခ်ိန္မ်ားကို
ေတြးေတြးၿပီး သတိေတြရလို႔

ရက္ေတြ တြက္ေရ လက္ေရခ်ဳိးရင္

တေရးေရးပဲ မွတ္မိကာလည္း

ဆံုးစ မျမင္တယ္ကြယ္”

ကမ္းေျခေဇယ်ာဦး၊ ကိုလွမိုး

တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေန႔ ညေနေစာင္းရင္ေတာ့ အခ်ိန္တန္ အိမ္ျပန္ၾကရၿပီ။ ေနာင္ႏွစ္ခါလည္း လာဦးမွာေပါ့ေလ ဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကေလးေတြကိုယ္စီ ရင္မွာပုိက္လုိ႔ ေနာင္ႏွစ္ခါလည္း ဆီးလို႔ႀကိဳကြယ္၊ ေမာင္ႀကီးလာပါမယ္ ဆိုတဲ့ ႏႈတ္ဆက္လြမ္းေတးကို တ႐ိႈက္မက္မက္သီဆိုရင္း ျပန္ခဲ့ၾကရျပန္ၿပီ။ တေရြ႕ေရြ႕နဲ႔ ေဝးၿပီးက်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ ကမ္းေျခေဇယ်ာဦးကေတာ့ ျမဴခိုးမႈန္ေတြၾကားမွာ မႈိင္းျပာ ရီေဝလို႔ပါပဲ။

ျမဴခိုးမႈန္ေတြၾကားက ကမ္းေျခေဇယ်ာဦးနဲ႔ စစ္ကိုင္းေတာင္႐ိုး

အခုအခ်ိန္မွာဆုိရင္ တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေန႔ရဲ႕ ကမ္းေျခေဇယ်ာဦးကို မေရာက္ႏိုင္ေတာ့တာ ဆယ္စုႏွစ္ ႏွစ္စုမ်ားေတာင္ ၾကာခဲ့ၿပီေကာေလ။

“ေဇယ်ာကမ္းဝယ္
ျပန္လည္လို႔ပဲေတြ႔ဆံုကာ

ေပ်ာ္ေမြ႔ခ်င္ပါေသးတယ္
တေရးေရး စိတ္ဝယ္္

ေအာက္ေမ့လုိ႔ သတိရေနသူမယ္”

ကမ္းေျခေဇယ်ာဦး၊ ကိုလွမိုး

(၁) စစ္ကိုင္းေတာင္၊ ေတးေရး ၿမိဳ႕မၿငိမ္း၊ မူလေတးသံရွင္ ေလဘာတီမျမရင္
(၂) စစ္ကိုင္းေတာင္ေျခ၊ ေတးေရး (အမည္မသိ)၊ ေတးသံရွင္ တင္ဦးေလး ႏွင့္ အဖြဲ႔
(၃) ျပည္ေတာ္ဝင္၊ ေတးေရး ေအဝမ္း-ဆရာညႇာ
(၄) ေရခ်ဳိးဆိပ္၊ ေတးေရး ၿမိဳ႕မၿငိမ္း၊
(၅) ေဇယ်ာကမ္းအလွပန္းခ်ီ၊ ေတးေရး စႏၵယားလွထြတ္၊ ေတးသံရွင္ ရီရီသန္႔
(၆) ကမ္းေျခေဇယ်ာဦး၊ ေတးေရး ကိုလွမိုး၊ မူလေတးသံရွင္ ကိုခင္လတ္
(၇) ဓာတ္ပံု၊ zeyarfcfans.com
(၈) ဓာတ္ပံု၊ pbase.com/world/burma
(၉) ဓာတ္ပံု၊ myanmars.net


19 November 2010

Maung Maung One Article for Daw Su - 7

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ ႏွလုံးသားပုံရိပ္မ်ား (အပုိင္း - ၇)
ေမာင္ေမာင္ဝမ္း
ႏိုဝင္ဘာ ၂၀၊ ၂၀၁၀

“က်ေနာ္တို႔တေတြ “ည” ဆိုတဲ့ ကာလတခုကို အခ်ိန္အားျဖင့္ အဓိပၸာယ္အားျဖင့္ လိုသလို ဆြဲယူလို႔ မရႏိုင္ေတာ့ဘူးလား။ ည ဟာ ေန႔ ရဲ႕ ေရွ႕ေတာ္ေျပး ၊ ေလေျပေလညႇင္းကေလးေကာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလား။ ည ဟာ အႏႈတ္လကၡဏာ မဟုတ္ဘဲ အေပါင္းလကၡဏာရဲ့ မိခင္ အျဖစ္ က်ေနာ္တို႔ ေျပာင္းယူလို႔ မရႏိုင္ေတာ့ဘူးလား။” (ကဗ်ာဆရာ ၿငိမ္းေဝ)

အမိျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ ဒီမုိကေရစီနဲ႔လူ႔အခြင့္ေရး ရရွိေရး၊ အမ်ဳိးသားလြတ္ေျမာက္မႈတုိက္ပြဲဟာ သိပ္ၾကမ္းတမ္းလွပါတယ္။ ခက္ခဲနက္နဲလွပါတယ္။ အေမွာင္ထုအားႀကီးလြန္းလွပါတယ္။ ေပးဆပ္မႈေတြလည္း မ်ားလြန္းလွပါတယ္။

အဖုိးတန္ေသာအရာမွန္သမွ် ခက္ခက္ခဲခဲလုပ္ယူမွ ရတတ္တယ္ ... ဆုိတဲ့ ဥပေဒသကလည္း ရွိေနတယ္မဟုတ္လား။ အေမွာင္ဆုံးေသာ သန္းေခါင္ဟာ အ႐ုဏ္ဦးဖုိ႔အတြက္ နိမိတ္လကၡဏာရပ္ေတြမ်ား ျဖစ္လာေလလိမ့္မလား။

ဒီလုိနဲ႔ ... တေန႔ က်ေနာ္အိမ္ကုိ ျပန္အေရာက္ၿပီး မၾကာခင္မွာပဲ အိမ္ေရွ႕ကုိ ေထာက္လွမ္းေရးက ကားတစီးထုိးဆုိက္လာတယ္။ ကားေပၚကေန လူ ၃ ဦးဆင္းလာၿပီး အိမ္ထဲကုိဝင္လာတယ္။ က်ေနာ္က သိလုိက္ပါတယ္။ သူတုိ႔ဘယ္သူေတြလဲ ဆုိတာ။

က်ေနာ္က အိမ္ေရွ႕ဧည့္ခန္းမွာ လူမႈဝတၱရားအရ ဧည့္ခံလုိက္ေတာ့ သူတုိ႔ထဲက တေယာက္က မိတ္ဆက္ေပးတယ္၊ တေယာက္က ဗုိလ္ႀကီးအဆင္႔ရွိသူ၊ ေနာက္တေယာက္ကေတာ့ ဒုတပ္ၾကပ္ တေယာက္၊ က်ေနာ္႔ကုိ မိတ္ဆက္ေပးေနသူက က်ေနာ္ေနထုိင္ရာအရပ္မွာ တာဝန္က်ေနတဲ့ နယ္ေျမခံ ေထာက္လွမ္းေရးတပ္ၾကပ္ႀကီး။ က်ေနာ္ နည္းနည္းေတာ့သေဘာေပါက္လုိက္တယ္။ ဒါ လာဖမ္းတာေတာ့ မျဖစ္ႏုိင္ေသးဘူး ... ဆုိၿပီး (ဘာရယ္လုိ႔ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ခန္႔မွန္းၾကည့္မိတာပါ။) အႀကီးဆုံး အဆင့္ျဖစ္တဲ့ ဗုိလ္ႀကီးဆုိသူက စ ေျပာလာတယ္--------။

“မနက္ျဖန္မွာ က်ေနာ္တုိ႔ လူႀကီးက ခင္ဗ်ားတုိ႔ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ ေတြ႔ခ်င္တယ္ဆုိၿပီး ... အေၾကာင္းၾကားလာလုိ႔ က်ေနာ္တုိ႔ ခင္ဗ်ားဆီ လာခဲ့တာပါ” ေျပာေျပာဆုိဆုိနဲ႔ သူ႔ရဲ႕လက္ကုိ ကမ္းေပးေတာ့ က်ေနာ္လည္း လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ရင္းကေန ... ...

“ဘယ္သူလဲ .. ခင္ဗ်ားတုိ႔လူႀကီးဆုိတာ ဘယ္သူလဲ” ဆုိေတာ့ ... ...

“အဲဒါေတာ့ က်ေနာ္လည္းမသိဘူး .. က်ေနာ္တုိ႔တပ္မွဴး (ေထာက္လွမ္းေရး ၁၆-ေတာင္ဥကၠလာပ) ကေန လႊတ္ၿပီး အေၾကာင္းၾကားခုိင္းလုိက္လုိ႔ လာေျပာတာပါ”

“ဒါဆုိ .. ခင္ဗ်ားတုိ႔ေထာက္လွမ္းေရးတပ္မွဴးေတာ့ မဟုတ္ႏုိင္ဘူး”

“သူေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး … လူႀကီးတေယာက္ေတာ့ လူႀကီးတေယာက္ပဲ”

က်ေနာ္ သေဘာေပါက္လုိက္ၿပီ၊ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ ရက္က နအဖဆီ အေၾကာင္းၾကားစာကုိ က်ေနာ္တုိ႔တေတြ အန္တီအိမ္ထဲမွာ လုံျခံဳေရးတာဝန္ယူထားတဲ့ ေထာက္လွမ္းေရးေတြကေနတဆင့္ ပုိ႔ခုိင္းလုိက္တာ အဲဒီကိစၥပဲ ျဖစ္ႏုိင္ေလာက္မယ္။ စိတ္ထဲမွာ ေကာက္ခ်က္ခ်ေနရင္းက …

“အဲဒါ … ခင္ဗ်ားတုိ႔ေက်ာင္းသားေတြ စုစုေပါင္း ၅ ေယာက္ကေန ၁၀ ေယာက္ထက္မပုိဘဲ ေတြ႔ခ်င္တယ္တဲ့ ... ျဖစ္ႏုိင္ … မျဖစ္ႏုိင္ က်ေနာ့္ကုိ အခုအေၾကာင္းျပန္လုိ႔ ရႏုိင္မလား”

မုိးကအေတာ္ကုိ ခ်ဳပ္ေနၿပီ၊ စီစဥ္ဖို႔ဆုိတာ ဘယ္လုိမွ မျဖစ္ႏုိင္။ ေတြ႔ရမွာက မနက္ျဖန္ဆုိေတာ့ သိပ္ေတာ့လြယ္လိမ့္မယ္လုိ႔ က်ေနာ္ မထင္မိ ...။

“မနက္ျဖန္ေတြ႔ရမယ္ဆုိတာေတာ့ ... သိပ္လြယ္မယ္ မထင္ဘူးဗ် ...။ က်ေနာ္က်န္တဲ့သူေတြကုိ လုိက္ အေၾကာင္းၾကားရဦးမွာ”

“ဒါဆို ဘယ္ေန႔ေလာက္ ျဖစ္ႏုိင္မလဲ … သိပ္ေတာ့ မခြာနဲ႔ေပါ့ဗ်ာ”

က်ေနာ္ စဥ္းစားၾကည့္မိတယ္။ ဒီကိစၥကုိ ေပါ့ေပါ့လုပ္လုိ႔မျဖစ္၊ က်ေနာ္ လူႀကီးေတြနဲ႔ တုိင္ပင္မွ ျဖစ္မည္။ သို႔မဟုတ္ဘူးဆုိရင္ က်ေနာ္တုိ႔သမုိင္းကုိ ထိခုိက္ႏုိင္သည့္အရာျဖစ္ေနရင္ ဘယ္လုိလုပ္မလဲ၊ သူတုိ႔နဲ႔ဆက္ဆံရတာ နည္းနည္းေတာ့ လန္႔သည္။ အဖမ္းခံရမွာကုိ လန္႔တာေတာ့မဟုတ္ပါ၊ က်ေနာ္တုိ႔ သမုိင္းပုတ္ေျမာင္းထဲ ထုိးက်သြားမွာကုိ စုိးရိမ္မိသည္။ ေထာက္လွမ္းေရးေတြ လုပ္တတ္သည့္ အက်င့္ဆုိးေတြကုိ ေတြ႔ၾကံဳဖူးသူတေယာက္အေနျဖင့္ လြယ္လြယ္နဲ႔ မဆုံးၿဖတ္ရဲ … …။

“က်ေနာ္ အဆုံးျဖတ္ေပးလုိ႔ မရႏိုင္ဘူးဗ် …။ တုိင္ပင္ရဦးမယ္ ...။ ဒါေတာ့ ခြင့္ျပဳပါ”

ေထာက္လွမ္းေရးအရာရွိ နည္းနည္းေတာ့ စိတ္႐ႈပ္သြားဟန္ရွိတယ္ ...။ ၿပီးမွ သူက …

“ေနဦး ... က်ေနာ္ လူႀကီးဆီ လွမ္းသတင္းပုိ႔ ေမးၾကည့္ဦးမယ္” ဆုိၿပီး က်ေနာ့္တုိ႔အိမ္ထဲကေန ကားရပ္ထားတဲ့ေနရာကုိ ထြက္သြားၿပီး ဖုန္းတလုံးနဲ႔ အဆက္သြယ္သြားလုပ္ေနတာကုိ ျပတင္းေပါက္ကေန လွမ္းျမင္ေနရတယ္။ နည္းနည္းေတာ့ၾကာတယ္။ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ရွိမယ္ ထင္တယ္။ အိမ္ထဲ က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့သူေတြကေတာ့ ဖြင့္ထားတဲ့ တီဗြီကုိၾကည့္ရင္း ေစာင့္ေနၾကတယ္။ ေနာက္ျပန္ဝင္လာၿပီး … …

“သဘက္ခါေလာက္ေတာ့ ျဖစ္ေအာင္လုပ္ေပးပါ ... တဲ့”

“က်ေနာ္ ႀကိဳးစားၾကည့္ပါ့မယ္ …။ ဒါေပမယ့္ အာမေတာ့ မခံရဲဘူး ...။ ေတြ႔မယ္ .. မေတြ႔ဘူး .. ဆုိတာ။ က်ေနာ္တုိ႔တုိင္ပင္ခ်င္ပါေသးတယ္ ..။ တကယ္လုိ႔ အေၾကာင္းျပန္ၾကားမယ္ဆုိရင္ .. ဘယ္လုိလုပ္ရမလဲ”

“ဟုတ္ၿပီေလ ... က်ေနာ္တုိ႔ ခင္ဗ်ားဆီကုိ လာဆက္သြယ္ပါ႔မယ္ ..။ က်ေနာ္တုိ႔ဆီကုိ အျမန္ဆုံး အေၾကာင္းျပန္ေပးပါ”

ေျပာေျပာဆုိဆုိနဲ႔ အရာရွိလုပ္သူက ထၿပီး က်ေနာ္ အပါအဝင္ အိမ္မွာရွိေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္း မိသားစုမ်ားကုိႏႈတ္ဆက္ၿပီး ထြက္သြားေတာ့တယ္။ က်ေနာ္က သူငယ္ခ်င္းလုပ္သူနဲ႔မိသားစုကို မွာထားရတယ္။ တကယ္လုိ႔ သူတုိ႔ ဒီကုိလာၿပီး ေဆြးေႏြးတာတုိ႔ ... စကားေျပာတာတုိ႔ကုိ မွတ္ထားေပးဖို႔၊ အဲသလုိမဟုတ္ရင္ သူတုိ႔က ျပင္ပမွာ မဟုတ္မဟတ္ေတြ ေျပာဆုိလာရင္ အခက္ၾကံဳမွာ ေၾကာက္ရလုိ႔ သက္ေသထူထားတာပါ။

ဒီလုိနဲ႔ ေနာက္ရက္မွာပဲ က်ေနာ္တုိ႔ေက်ာင္းသားမ်ားနဲ႔ဆုံေတြ႔ၿပီး နအဖ ေထာက္လွမ္းေရးအရာရွိရဲ႕ ကမ္းလွမ္းခ်က္ကုိ တင္ျပတုိင္ပင္ ေဆြးေႏြးၾကတယ္။ အားလုံးကေတာ့ သြားေရာက္ေတြ႔ဆုံဖို႔ကုိ သေဘာတူခဲ့ၾကၿပီး ဆက္လက္ၿပီးေတာ့ အန္တီစုအပါအဝင္ လူႀကီးေတြနဲ႔ ဆက္လက္တုိင္ပင္ဖို႔ကုိပါ စီစဥ္ခဲ့ၾကတယ္။ အန္တီစု အပါအဝင္ NLD က လူႀကီးေတြနဲ႔ ေတြ႔ဆုံေတာ့ အားလုံးက သြားေရာက္ ေတြ႔ဆုံဖို႔ကုိ အားေပးခဲ့တယ္။ အန္တီစုကေတာ့ -----

“အန္တီတုိ႔ေတာင္ ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးဖို႔ အျမဲေတာင္းဆုိေနတာပဲ …။ အခုလုိ သားတုိ႔ကုိေတြ႔ဖို႔ ကမ္းလွမ္းခ်က္အတြက္ သြားသင့္ပါတယ္ …။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အက်ဳိးအေၾကာင္း သိရတာေပါ့”

က်ေနာ္ ညေနဘက္ ေနေတာ္ေတာ္ေစာင္းလုိ႔ အိမ္ျပန္သြားေတာ့ နယ္ေျမခံေထာက္လွမ္းေရး တပ္ၾကပ္ႀကီးက အိမ္မွာ အဆင္သင့္ေစာင့္ေနတယ္ ...။ က်ေနာ္က အက်ဳိးအေၾကာင္းကုိ ရွင္းျပၿပီး က်ေနာ္တုိ႔ေက်ာင္းသားမ်ား လာေခၚဖို႔ကုိပါ စီစဥ္ခုိင္းေတာ့ သူက .. “အားလုံးစီစဥ္ေပးမယ့္အေၾကာင္း” ေျပာၿပီး ျပန္သြားခဲ့တယ္။

က်ေနာ့္ရဲ႕စိတ္ထဲမေတာ့ မယုံရဲယုံရဲနဲ႔ အေကာင္းဘက္ျဖစ္ပါေစလုိ႔ပဲ ေမွ်ာ္လင့္ရင္း ..။

ေနာက္တေန႔မွာေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ကုိ သတ္မွတ္ထားတဲ့ေနရာမွာ သူတုိ႔ ကားႏွစ္စီးနဲ႔ လာႀကိဳတယ္။ တစီးက က်ေနာ္တုိ႔ကုိ ေခၚသြားတဲ့ကားျဖစ္ၿပီး ေနာက္တစီးကေတာ့ ေထာက္လွမ္းေရးအမွတ္ (၁၆) ကတပ္မွဴး စီးလာတဲ့ကား။ သူက က်ေနာ္တုိ႔ကားရဲ႕ေရွ႕ဘက္ကေန ေမာင္းရင္း .. သြားေနတာကေတာ့ ၿမိဳ႕ထဲဘက္ပဲ ...။ ဘယ္ကုိသြားေနတာလဲဆုိတာ က်ေနာ္တုိ႔လည္း တိတိက်က် မသိဘူး ..။ ေနာက္ေတာ့မ .. ဝန္ႀကီးမ်ား႐ုံးထဲကုိ ထုိးဝင္သြားတယ္။ အဲဒီဝန္းထဲေရာက္ေတာ့ ေထာက္လွမ္းေရး ဘာ႐ုံးလည္း မသိဘူး။ နည္းနည္းေတာ့ အေဆာက္အဦက ႀကီးတယ္ ..။ က်ေနာ္တုိ႔ကုိ ကားေပၚက ဆင္းခုိင္းၿပီး .. “ပါလာတဲ့ အိတ္ေတြ၊ စာအုပ္ေတြကုိ အျပင္မွာ ထားခဲ့ဖုိ႔” ေျပာတယ္။ ေနာက္ အစည္းအေဝးခန္းမလုိ (အခန္းကုိ ေလးေထာင့္စားပြဲပုံစံ ပတ္လည္ခင္းထား) ေနရာကုိ ေရာက္ေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ကုိ ထုိင္ခုိင္းလုိက္တယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ကုိ စားပြဲရဲ႕တဖက္မွာ တန္းစီၿပီးထားတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေထာက္လွမ္းေရး ဗုိလ္ႀကီးလုပ္သူက က်ေနာ္တုိ႔ထဲက ပါလာတဲ့သူေတြရဲ႕ နာမည္ကုိ တေယာက္ခ်င္းစီ လုိက္ေမးၿပီး ... သူ႔ရဲ႕ မွတ္စုစာအုပ္ေလးထဲမွာ ေရးမွတ္တယ္ ...။

သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ .. အရပ္ဝတ္ အရပ္စား လူ ၅ ေယာက္ေလာက္ ဝင္လာၿပီး အေအးပုလင္းေတြနဲ႔၊ ကိတ္မုန္႔ေတြ သယ္လာၿပီး .. က်ေနာ္တုိ႔ကုိ တည္ခင္းေကၽြးေမြး .. သူတုိ႔အားလုံးကလည္း က်ေနာ္တုိ႔ကုိ ျပံဳးျပံဳးရႊင္ရႊင္နဲ႔ ဆက္ဆံေနေလေတာ့ .. က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ “အေျခအေနကေတာ့ သိပ္မဆုိးဘူး” လုိ႔ ေကာက္ခ်က္ခ်မိတယ္ ...။ က်ေနာ္က ေဘးနားမွာရွိတဲ့ေက်ာင္းသား ခင္ေမာင္သိန္း (NLD-ကုိကိုးကၽြန္း လႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္ ဦးလွသန္း သား) ကုိ တုိးတုိးေလး ကပ္ေျပာတယ္…။

“ေဟ႔ေကာင္ ... အကုန္စားကြ …။ ေထာက္လွမ္းေရးက ဒီလုိေကၽြးတာ စားရခဲတယ္” ဆုိေတာ့ - ေဘးတဖက္က ေက်ာင္းသူတဦးက လက္ညႇိဳးေလးကုိ ပါးစပ္နားမွာကပ္ၿပီး … …

“႐ႈး .. တုိးတုိး .. အခန္းထဲမွာ အသံဖမ္းစက္ေတြ တပ္ထားရင္တပ္ထားမွာ။ သိပ္စကားမေျပာနဲ႔ ေတာ့” ဆုိေတာ့မွ က်ေနာ္တုိ႔လည္း ခ်ေကၽြးတာေတြကို စားေနခ်ိန္မွာပဲ .. ကင္မရာေတြကုိင္လာတဲ့ လူတခ်ဳိ႕ အခန္းထဲ ဝင္လာတယ္ ...။

က်ေနာ္တုိ႔စားေသာက္ေနတဲ့ပုံေတြကုိ … တဖ်န္းဖ်န္းနဲ႔ ဓာတ္ပုံ႐ုိက္ယူေတာ့တာပဲ ...။ ဘာေတြ လုပ္ၾကမွန္းေတာ့ မသိေသးဘူး။ ဓာတ္ပုံ႐ုိက္သူေတြထြက္သြားၿပီး ခဏေလးအၾကာမွာပဲ အခန္းထဲကုိ ယူနီေဖာင္းနဲ႔လူႀကီးလုိ႔ ေျပာတဲ့သူ ဝင္လာတယ္။ ေထာက္လွမ္းေရးတပ္မွဴးရယ္၊ ဗုိလ္ႀကီးရယ္က ထ အေလးျပဳေနခ်ိန္မွာ ... က်ေနာ္ အကဲခပ္လုိက္ေတာ့ .. အဆင့္က ဗုိလ္မွဴးႀကီးအဆင့္။ က်ေနာ္က လူပုဂၢိဳလ္ကုိ ေသေသခ်ာခ်ာ မသိဘူး။ သူက စားပြဲထိပ္ တည့္တည့္မွာ ေနရာယူအၿပီး ေထာက္လွမ္းေရးက ဗုိလ္ႀကီးက က်ေနာ္တုိ႔တေယာက္ခ်င္းစီရဲ႕နာမည္ကုိေခၚၿပီး အဲဒီ ဗုိလ္မွဴးႀကီးနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးတယ္။

က်ေနာ္တုိ႔ကုိ မိတ္ဆက္ေပးၿပီးမွ ... သူကပဲ ... “ဒါကေတာ့ ဗုိလ္မွဴးႀကီးသန္းထြန္း ပါ” ဆုိေတာ့မွ က်ေနာ္လည္း သိေတာ့တယ္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႔ရဲ႕လက္႐ုံး (သူ႔ရာထူး တိတိက်က်ေတာ့ က်ေနာ္လည္း မသိဘူး).. ၿပီးေတာ့ သူ႔ရဲ႕ရင္ဘတ္မွာလည္း အမ်ဳိးသားညီလာခံ ကုိယ္စားလွယ္ဆုိတာႀကီးလည္း တပ္လာေသးတယ္ဗ်။ သေဘာကေတာ့ ဝတ္စုံျပည့္၊ တာဝန္ျပည့္သေဘာ။ က်ေနာ္တုိ႔အားလုံးကုိ တခ်က္ေဝွ႔ၾကည့္ၿပီး .. ျပံဳးျပတယ္ ..။ ၿပီးမွ သူ႔ေရွ႕မွာတင္ထားတဲ့ ယူလာတဲ့ မွတ္စုစာအုပ္ေလးကုိ ဖြင့္ရင္း … … …

“က်ေနာ္ ဖတ္ျပတာေလး ေသေသခ်ာခ်ာနားေထာင္ေပးပါေနာ္” ဆုိၿပီး ... ...

“မၾကာေသးမီက ေက်ာင္းသားမ်ားရဲ႕ ကမ္းလွမ္းဖိတ္ေခၚခ်က္ကုိ သိရွိရတဲ့အေၾကာင္း ...၊ အဆုိပါ ကမ္းလွမ္းခ်က္ကုိ လက္ခံရန္မွာ အခ်ိန္ကာလအားျဖင့္ ေစာေနေသးေၾကာင္း ...၊ အေျခအေနတရပ္ကုိ ေစာင့္ၾကည့္ရန္လုိေနေသးေၾကာင္း ...” စသျဖင့္စာအုပ္ေလးကုိ ၾကည့္ၿပီး ဖတ္ျပပါတယ္။

“က်ေနာ္ ေျပာတာရွင္းရဲ႕လား မသိဘူး” ဆုိေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔အားလုံးက “ရွင္းတဲ့အေၾကာင္း” ျပန္ေျပာလုိက္တယ္။ စိတ္ထဲမေတာ့ “ဒါေလးဖတ္ျပတာမ်ား စာအုပ္ဖြင့္ဖတ္ လုပ္ေနရေသးတယ္၊ ဒီအတုိင္း ပါးစပ္က ေျပာလည္း ရေနရဲ႕သားနဲ႔” လို႔ ေျပာမိတယ္။

ၿပီးမွ ဗုိလ္မွဴးႀကီးသန္းထြန္းက က်ေနာ္တုိ႔ကုိ .. “ဘာမ်ားေျပာခ်င္ေသးလဲ” ဆုိေတာ့ .. က်ေနာ္တုိ႔လည္း တေယာက္ခ်င္းစီ ေျပာေတာ့တာပဲ …။

က်ေနာ္တုိ႔လုပ္ေဆာင္ေနတဲ့ အမ်ဳိးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးလမ္းစဥ္ကုိ က်ေနာ္က ရွင္းျပတယ္ ...။ က်ေနာ္တုိ႔ထဲက ေက်ာင္းသူ ခင္ေလးငယ္နဲ႔ ေအးေအးခုိင္ တုိ႔ကလည္း အန္တီစုရဲ႕ ယေန႔ ရပ္တည္ခ်က္၊ သေဘာထားေတြကုိ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းခ်ျပၾကတယ္။ သူကေတာ့ သိပ္ျပန္မေျပာပါဘူး၊ နားပဲေထာင္ေနတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ ဗုိလ္မွဴးႀကီးသန္းထြန္းနဲ႔ စုစုေပါင္းေဆြးေႏြးခ်ိန္ နာရီဝက္သာသာပါပဲ။ ေနာက္ေတာ့ ျပန္လာခဲ့ၾကတယ္။

က်ေနာ္တုိ႔ကုိျပန္ပုိ႔ေတာ့ ေထာက္လွမ္းေရး ဗုိလ္ႀကီးလုပ္သူက လုိက္ပုိ႔ေပးတယ္။ သူက က်ေနာ္တုိ႔ သေဘာမေနာကုိ သိေနလုိ႔လား မသိဘူး။ “အန္တီစုအိမ္ဘက္ လုိက္ပုိ႔ေပးရမွာ မဟုတ္လား” ဆုိေတာ့ ... က်ေနာ္တုိ႔က တၿပိဳင္နက္ထဲ ေခါင္းညိတ္လုိက္ၾကတယ္။

အန္တီစုအိမ္ေရာက္ေတာ့ အဆင္သင့္ပဲ က်န္တဲ့လူႀကီးေတြျဖစ္တဲ့ ... ဦးေအာင္ေရႊ၊ ဦးတင္ဦး၊ ဦးၾကည္ေမာင္တုိ႔နဲ႔ပါေတြ႔ေတာ့ အက်ဳိးအေၾကာင္းကုိ တင္ျပၾကတယ္။ အန္တီကေတာ့ …

“သားတုိ႔အေနနဲ႔ လုပ္စရာရွိတာေတြ လုပ္ခဲ့ၿပီးၿပီပဲ ... ကုိယ့္တာဝန္ေက်တာေပါ့ ... ကုိယ္ကလည္း ကုိယ္လုပ္စရာရွိတာ ဆက္လုပ္ေပါ့”

က်ေနာ့္ရင္ထဲမေတာ့ နည္းနည္း စုိးထိတ္မိတာ ရွိတယ္ ...။ အထူးသျဖင့္ က်ေနာ္တုိ႔ ႏုိင္ငံေရး ေလာကမွာက အဲသလုိ နအဖ က ပုဂၢိဳလ္ေတြနဲ႔ ထိေတြ႔ဆက္ဆံလာၿပီဆုိ ဝုိင္းေဆာ္ပေလာ္တီး ခံရတာေတြက ေရွ႕မွာ သင္ခန္းစာေတြကရွိေနေလေတာ့ … က်ေနာ္က ဖြင့္ေျပာမိတယ္။

“အန္တီ အပါအဝင္ .. ဘဘတုိ႔ကုိ က်ေနာ္တုိ႔ အသိေပးထားခ်င္ပါတယ္ ..။ အဲဒါဘာလဲဆုိေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ အခုလုပ္ေဆာင္ေနတဲ့ကိစၥရပ္တုိင္းကုိ ႐ုိးသားပြင့္လင္းစြာ လုပ္ကုိင္ေနပါတယ္ ... ဆုိတဲ့ အေၾကာင္းကုိ လူႀကီးေတြ သက္ေသထား အသိေပးထားခ်င္ပါတယ္” ..

ဦးတင္ဦးက ခ်က္ခ်င္းပဲ ... ... “ဘဘတုိ႔သိပါတယ္ ... သားတုိ႔စိတ္မပူပါနဲ႔”

ဒီလုိေျပာလုိက္ေတာ့မွ က်ေနာ္တုိ႔စိတ္သက္သာရာ ရခဲ့တယ္။ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာရရင္ ... က်ေနာ့္ကုိ မေက်နပ္လုိ႔ နအဖက ေထာင္ခ်ပစ္လုိက္မွာထက္ ... မိမိ ဒီမုိကေရစီအင္အားစုေတြက အထင္မွား ဆန္႔က်င္မွာကို အေၾကာက္ဆုံးပါ။ တကယ္လည္းၾကံဳေတြ႔ရတာပါပဲ၊ ေနာက္ရက္မွာပဲ စာေတြ ျဖန္႔တယ္၊ အဲဒီစာေတြက “က်ေနာ္တုိ႔ လုပ္ေဆာင္ေနတဲ့ကိစၥေတြဟာ သစၥာေဖာက္လုပ္ရပ္ေတြ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ က်ေနာ္တုိ႔ကုိ ဝုိင္းဝန္းဆန္႔က်င္ၾကဖုိ႔” ဆုိၿပီး လုပ္ေဆာင္လာေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ ေတာ္ေတာ္ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ ဘာတတ္ႏုိင္မွာလည္းေလ ... အန္တီေျပာခဲ့တဲ့စကားအတုိင္းပဲ ...

“ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ ေကာင္းမြန္ရင္ တေန႔ေတာ့ နားလည္လာၾကမွာပါ” ဆုိတဲ့ စကားကုိပဲ ႏွလုံးသြင္းရင္း ေျဖသိမ့္ခဲ့ရပါတယ္။

“ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဆိုသည္မွာ ဘယ္ေတာ့မွ အခ်ည္းအႏွီးမျဖစ္။ မနက္ျဖန္အထိ ဆက္လက္ အသက္ရွင္ႏိုင္ဖို႔ လူတေယာက္ကို အဓိက တြန္းအားေပးသည့္ခြန္အားမွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္သာျဖစ္သည္ မဟုတ္လား” (စာေရးဆရာမ - ဂ်ဳး)

အဲဒီေန႔က ၁၉၉၅ ခုႏွစ္ ေအာက္တုိဘာလ ၁၀ ရက္ သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႔၊

ျမန္မာ ဓေလ့ထုံးလမ္းစဥ္လာမွာေတာ့ အနေႏၱာ အနႏၱ ၅ ပါး အပါအဝင္ လူႀကီးသူမ ဆရာသမားမ်ားကုိ လက္ဆယ္ျဖာမုိး ရွိခုိးကန္ေတာ့ၾကတဲ့ေန႔လည္း ျဖစ္တယ္။ ဒီလုိရွိခုိးကန္ေတာ့ၾကျခင္းဟာ ျမန္မာ့႐ုိးရာ အစဥ္အလာပါ၊ လက္နက္ခ်ျခင္းမဟုတ္၊ အညံ့ခံျခင္းမဟုတ္၊ ေအာက္က်ခံျခင္းမ်ဳိးလည္း မဟုတ္ပါ၊ က်ေနာ္တုိ႔ စီစဥ္ခဲ့တဲ့ ဂါရဝျပဳပြဲဆုိတာ သာမန္ၾကည့္မယ္ဆုိ ဒီေလာက္ပါပဲ။

ဒါေပမယ့္ ရင္ထဲမွာရွိေနၾကတဲ႔ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြလည္း ရွိေနပါေသးတယ္။ ဒါကေတာ့ သင့္ျမတ္ျခင္းမွသည္ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္လုပ္ကုိင္ႏုိင္ေသာ အမ်ဳိးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးဆီကုိ ဦးတည္ပါတယ္။ အန္တီစုျခံဝန္းအတြင္းမွာ ၿမိဳ႕နယ္အသီးသီးက လူငယ္ေတြေဆာက္လုပ္ေပးထားတဲ့ မ႑ပ္ႀကီးကေတာ့ အဲဒီေန႔မွာ တင့္တင့္တယ္တယ္ ႂကြားႂကြားဝံ့ဝံ့။

ပထမဦးဆုံး က်င္းပျပဳလုပ္ခဲ့တဲ့ အခမ္းအနားဆုိလည္း မွန္ပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔အားလုံး တတ္ႏုိင္သေလာက္ တာဝန္ေက်ပြန္စြာ ဖိတ္ေခၚခဲ႔ပါတယ္။ ပထမဦးဆုံးက်င္းပမယ့္ အခမ္းအနားဆုိေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ ရင္ခုန္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လည္းဆုိေတာ့ ဒီအခမ္းအနားကုိ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ ျဖစ္ေစခ်င္တာ အမွန္ပါ။ အဲဒီကာလက အေျခအေနကလည္း သိပ္အေကာင္းခ်ည္းမဟုတ္ေသးေတာ့ ... ရန္စြယ္ အႏၱရာယ္ေတြကုိလည္း စုိးရိမ္ရပါတယ္။

အန္တီ့ျခံဝန္းထဲမွာက်င္းပမယ့္ ပထမဆုံးအခမ္းအနားကုိ မပ်က္ပ်က္ေအာင္ လာဖ်က္ႏုိင္မယ့္ အရာေတြကုိလည္း ႀကိဳေတြးၿပီး ႀကိဳစီစဥ္ႏိုင္ေေအာင္ ဖန္တီးထားရပါတယ္။ လုံျခံဳေရးကုိ ပါတီလူငယ္ေတြနဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔ေက်ာင္းသားေတြပဲ ယူခဲ့ပါတယ္။ အန္တီစုျခံဝန္း တံခါးေပါက္ႀကီးကုိ ဒုိးယုိေပါက္ ဖြင့္လုိက္ပါတယ္။ အန္တီစု လုံျခံဳေရးကို တာဝန္ယူေပးေနတဲ့ ေထာက္လွမ္းေရးေတြကုိ အဲဒီေန႔မွာပဲ ေမတၱာရပ္ခံၿပီး “တေန႔တာအတြက္ က်ေနာ္တုိ႔ တာဝန္ယူေပးမယ့္ အေၾကာင္း” ကုိ သေဘာတူညီခ်က္ ရေအာင္ ေဆြးေႏြးခဲ့တာ အဆင္ေျပခဲ့ပါတယ္။ (အန္တီက ေထာက္ခံေျပာဆုိတာလည္း ပါတာေပါ့ေလ)

အခမ္းအနား က်င္းပမယ့္ ခန္းမရဲ႕ေရွ႕ဘက္မွာေတာ့ ႀကိဳဆုိေရးနဲ႔ မွတ္တမ္းဌာန ဖြင့္ထားပါတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ က်ေနာ့္ရင္ထဲမွာ မေမ႔နုိင္တဲ႔ မွတ္တမ္းေလးတခုကေတာ့ ... ဆရာေမာင္လင္းယုန္ (ရွမ္းျပည္) ေရးေပးသြားတဲ့ ဆရာႀကီး မင္းသုဝဏ္ရဲ႕ ကဗ်ာေလးပါ ---။

“ေဒါင္းပ်ဳိထုိးဆြတ္၊ ဘယ္ညာခြပ္၍
လြတ္လပ္ရေလ၊ တုိ႔တေတြသည္
အုိးေဝ ေက်းဇူးပါတကား" ... .. တဲ့၊

တက္ေရာက္လာၾကတဲ့ လူႀကီးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား မွတ္တမ္းေတြ ေရးေပးၾကပါတယ္။ (အန္တီစု အပါအဝင္ေပါ႔ေလ) တက္ေရာက္လာၾကတဲ့လူႀကီးေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရွိပါတယ္။ မွတ္မိသေလာက္ဆုိ အေယာက္ ၆၀ နီးပါးေတာ့ရွိမယ္ ထင္ပါတယ္။ ထူးျခားတာက ထင္ရွားတဲ့ စာေရးဆရာႀကီး နန္းညြန္႔ေဆြ၊ ျမသန္းတင့္နဲ႔ ဆရာေအာင္သင္းကိုပါ ဖိတ္ၾကားခဲ့ပါတယ္။ ဆရာႀကီးေတြကလည္း တက္ေရာက္ေပးပါ တယ္။ အမ်ဳိးသမီးထဲကေတာ့ လူႀကီးပုိင္းက ဆရာမႀကီး ေဒၚၾကည္ဦး (ကုိဇာဂနာ့ အေမ)နဲ႔ ေဒၚၾကည္ၾကည္ ရယ္။ ေနာက္ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ အန္တီစု နဲ႔ ေဒၚခ်ဳိခ်ိဳေက်ာ္ၿငိမ္း = ေပါင္း ေလးဦးပဲ ရွိပါတယ္။

ရာသီဥတုကလည္း အဲဒီေန႔က ေတာ္ေတာ့္ကုိ သာသာယာယာ ရွိခဲ့တာ ဆုေတာင္းျပည့္ခဲ့သလား ထင္ရေလာက္ေအာင္ပါ၊ ကုကၠိဳင္းလမ္းမႀကီးေပၚက အန္တီစုရဲ႕ ျခံဝန္းေရွ႕မွာေရာ၊ ျခံတြင္းမွာေရာ ပရိသတ္ေတြအျပည့္။ ကားေတြ အစီအရီ၊ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္မိတုိင္း ေအာက္ေမ့သတိရစရာေတြ ... ရင္ထဲဝင္ေရာက္လာပါတယ္။ အခုခ်ိန္မွာ အဲဒီလူႀကီးေတြထဲက တခ်ဳိ႕ဆုိ ကြယ္လြန္သြားၾကပါေလၿပီ။

စိတ္မေကာင္းစရာ ျမင္ကြင္းတခုကလည္း ရွိေသးသဗ်။ အန္တ့ီျခံဝန္းထိပ္နားက အေဆာက္အဦ ငယ္ေလးမွာ အျမဲေနရာယူထားတဲ့ ေထာက္လွမ္းေရးေတြက သူတုိ႔ထုိင္ေနက် ေနရာေလးမွာ ငုတ္တုတ္ကေလးေတြ ထုိင္ေနၾကေတာ့ .. ဝင္လာၾကတဲ့ ပရိသတ္တိုင္းက သူတို႔ကို ၾကည့္သြားၾကေလေတာ့ .. ပရိသတ္ရဲ႕အၾကည့္ကို သူတုိ႔ အၾကည့္မခံႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ထိတ္လန္႔ သြားခဲ့ပံုရပါတယ္။ ေနာက္ဆုံး ဘယ္လုိမွ ေနလုိ႔မရေလာက္ေအာင္ကုိ ျဖစ္လာၾကလုိ႔ ထင္တယ္။ ေထာက္လွမ္းေရးေတြဟာ သူတို႔အိမ္ငယ္ေလးထဲ ေျပးဝင္သြားရေလာက္ေအာင္ပါပဲ။ (တူေသာ အက်ဳိးေပး ဆုိတာ ဒါမ်ဳိးမ်ားလား)

ဦးခြန္ထြန္းဦးကေတာ့ သူတုိ႔ရဲ႕႐ုိးရာ တုိင္းရင္းသားဝတ္စုံအျပည့္နဲ႔ လာတာကုိ ေတြ႔လုိက္ရတယ္။ တုိင္းရင္းသားမ်ား ဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္က လူႀကီးေတြလည္း အသီးသီး၊ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ရဲ႕အပါးေတာ္ျမဲ (ဗုိလ္ထြန္းလွ (တကၠသုိလ္ေနဝင္း) ရယ္ ... ဗုိလ္မင္းလြင္ ရယ္၊) ၂ ဦးလုံး ေရာက္လာတယ္။ အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္က ပါတီဝင္ေတြနဲ႔ လူငယ္ေတြကလည္းအျပည့္၊ သူတုိ႔ကေတာ့ ေပ်ာ္ေနၾကတယ္။ ေနာင္ဆုိ အခမ္းအနားေတြ၊ ႏုိင္ငံေရးပြဲေတြကုိလုပ္မယ္ဆုိ ပူစရာမလုိေတာ့ဘူးေလ၊ အန္တ့ီျခံဝန္းအတြင္းမွာ အဆင္ေျပသြားၿပီ၊ ႏုိင္ငံေရးေလာကမွာ အတန္ငယ္ေပ်ာက္ေနတဲ့သူေတြကုိလည္း ျပန္ေတြ႔ရတယ္။

အခမ္းအနားစေတာ့ လူႀကီးေတြက စင္ျမင့္ေပၚမွာ ေနရာယူေပးတယ္။ အန္တီရယ္၊ ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေက်ာ္ၿငိမ္းရယ္ ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ေက်ာင္းသား၊ လူငယ္ေတြနဲ႔အတူပဲ ေနရာယူၿပီး လူႀကီးေတြကုိ ကန္ေတာ့တယ္။ ၿပီးမွ ေက်ာင္းသားေတြ၊ လူငယ္ေတြက သူတုိ႔ႏွစ္ဦးကုိ ကန္ေတာ့ၾကတယ္။ စိတ္ခ်မ္းေျမ႕စရာ အေကာင္းဆုံးနဲ႔ ေပ်ာ္စရာအေကာင္းဆုံးျမင္ကြင္းတခုက .. က်ေနာ္က လူႀကီးေတြ တေယာက္ခ်င္းစီကုိ နာမည္ေခၚ မိတ္ဆက္ေပးေတာ့ တေယာက္ေခၚလုိက္တုိင္း ... မတ္တပ္ရပ္ျပတဲ့လူႀကီးက မတ္တပ္ရပ္ျပ၊ ထုိင္ရာက လက္ေထာင္ျပတဲ့လူႀကီးက လက္ေထာင္ျပေပါ့။

ဆရာႀကီး မင္းသုဝဏ္ကို နာမည္ေခၚ မိတ္ဆက္ေပးေတာ့ ဆရာႀကီးက သိဟန္မတူဘူး။ အဲဒါ ေဘးမွာရွိတဲ့ ဗုိလ္မွဴးေအာင္က လက္တုိ႔လုိက္မွ လက္ညႇိဳးေလး ေထာင္ျပတယ္။ (အတန္းထဲမွာ ဆရာမက နာမည္ေခၚလုိ႔ လက္ညိႇဳးေထာင္ျပတဲ့ ပုံသ႑ာန္မ်ဳိးေလး။) လူထုက သေဘာက်လြန္းလုိ႔ ရယ္လုိက္ၾကတာ၊ တခါ ဗုိလ္မွဴးေအာင္ကုိ မိတ္ဆက္ေပးျပန္ေတာ့ ဗုိလ္မွဴးေအာင္က မသိလုိက္ျပန္ဘူး။ ေဘးကလူက လွမ္းေျပာမွ လက္ေထာင္ျပတယ္။ လူႀကီးေတြအားလုံးလည္း ေပ်ာ္ရႊင္ေနပုံရတယ္။ သခင္ခ်စ္ေမာင္က ဆုေတာင္းစကားကုိ ျပန္လည္ေျပာၾကားေပးတယ္။

မွတ္မွတ္ရရ ျဖစ္သြားတာေလး တခုလည္းရွိေသးတယ္ …။ ဒါက ဆရာေအာင္သင္း ကုိ က်ေနာ္တုိ႔က စကားေျပာေပးဖုိ႔ ေမတၱာရပ္ခံလုိ႔ ဆရာက စကားေျပာေပးတယ္ ...။ စစခ်င္း ဘာေျပာသလဲ ဆုိေတာ့ ……
“ငါ လူငယ္ေတြ၊ ေက်ာင္းသားေတြကုိ သနားတယ္ကြာ ...။ တကယ္ေတာ့ မင္းတုိ႔တေတြဟာ ... စာသင္ရမယ့္အခ်ိန္မွာ စာမသင္ႏုိင္ ...။ တုိင္းျပည္တာဝန္ေတြကုိ မႏုိင့္တႏုိင္ထမ္းပုိး .. ေထာင္ေတြ တန္းေတြက်ၾက၊ အႏွိပ္စက္ေတြခံရ .. ငါ့ရင္ထဲ မခ်ိဘူး …။ အဲဒါဘာျဖစ္လုိ႔ .. ဒီလုိျဖစ္ရတာလည္း .. သိလား .. မွတ္ထားကြ .. ငါ အပါအဝင္ (စင္ျမင့္ေပၚက လူႀကီးေတြကုိ လက္ညႇိဳးထုိးျပၿပီး) ဒီလူႀကီးေတြ မေကာင္းခဲ့လုိ႔ ... ညံ့ခဲ့ၾကလုိ႔ ... ဒီလုိျဖစ္တာကြ” ဆုိေတာ့ စင္ျမင့္ေပၚမွာရွိေနတဲ့ လူႀကီးေတြ ႐ုိးတုိးရြတ ... လႈပ္စိလႈပ္စိေတြ ျဖစ္ကုန္တယ္။ ေနာက္ ဆက္ေျပာေသးတယ္ …။

“ရွင္ဘုရင္ဆုိတာလည္း ... ရွင္ဘုရင္အလုပ္ကုိ လုပ္ရတယ္ … တေန႔ သက္ဦးဆံပုိင္ဘုရင္တပါးက တုိင္းခန္းလွည့္လာေတာ့ အမ်ဳိးသမီးတေယာက္က မန္က်ည္းပင္ေပၚမွာ အရြက္ႏုေလးေတြ တက္ခူးေနတယ္ေလ ...။ အဲဒါကုိ တေယာက္က လွမ္းေျပာတယ္ ..။ “ဟဲ့ .. ရွင္ဘုရင္ ႂကြလာၿပီ .. သစ္ပင္ေပၚက ဆင္း” ဆုိေတာ့ .. သူက ေျပာတယ္ ... “ရွင္ဘုရင္ .. ရွင္ဘုရင္ အလုပ္လုပ္ .. မက်ည္းရြက္သည္က မက်ည္းရြက္သည္အလုပ္ လုပ္မယ္ ...” တဲ့။

နားေထာင္ေနၾကတဲ့ ပရိသတ္ လက္ခုပ္သံေတြ ညံသြားတယ္။ (ေနာင္အခါမွေတာ့ ဆရာ ေအာင္သင္းက က်ေနာ္နဲ႔ေတြ႔တဲ့အခါ ေျပာပါတယ္ ...။ “ငါ႔ကုိ ဒီလုိအခမ္းအနားေတြမွာ စကားေျပာမခုိင္း ပါနဲ႔ကြာ ...” တဲ့။ .. “ငါကလည္း မွန္တာေတြေျပာမိရင္ .. ငါ့ကုိ အေတာ္အျမင္ကပ္ၾကမွာကြ ...” တဲ့)

တကယ္လည္း အျမင္ကပ္ခံခဲ့ရပါတယ္..။ က်ေနာ္ လူႀကီးအခ်ဳိ႕နဲ႔ေတြ႔တဲ့အခါမွေတာ့ “ေနာက္တခါ ဆရာ ေအာင္သင္းလုိလူမ်ဳိးေတြကုိ အခမ္းအနားဖိတ္ေခၚမယ္ဆုိ သူတုိ႔ မလာႏုိင္ဘူး ..” ဆုိၿပီး ျပင္းထန္စြာ ကန္႔ကြက္ပါေတာ့တယ္ …။

အန္တီကေတာ့ လူငယ္ေတြရဲ႕အခန္းက႑ကုိပဲ ေရွ႕တန္းတင္ ေျပာဆုိသြားပါတယ္။ “လူငယ္ေတြဟာ တုိင္းျပည္မွာအေရးႀကီးတဲ့အေၾကာင္း၊ သူ႔အေနနဲ႔ လူငယ္ေတြကုိ အားကုိးတဲ့အေၾကာင္း” ေျပာသြားတယ္။
အခမ္းအနားၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ဆရာေအာင္သင္းက က်ေနာ့္ကုိ ေျပာတယ္..။

“ေဟ့ေကာင္ .. ငါ မစုနဲ႔ ေတြ႔ခ်င္တယ္ကြာ” ဆုိလုိ႔ က်ေနာ္ အန္တီစုရွိရာကုိ ဆရာ့ကိုေခၚသြားၿပီး ေတြ႔ဆုံေပးေတာ့ …

“မစု ... က်ေနာ့္ကုိ သိလား”

ဆရာေအာင္သင္းက သူ႔ရဲ႕မ်က္မွန္ကုိင္းေလးကုိ မ တင္ရင္း ေမးလုိက္တယ္။

“ဆရာ့လုိလူမ်ဳိးကုိ က်မ မသိလုိ႔ ဘယ္ျဖစ္မလဲဆရာ .. သိပ္သိတာေပါ့ … ဆရာက နာမည္ေက်ာ္ပဲ” ဆုိေတာ့ ဆရာေအာင္သင္းရဲ႕မ်က္ႏွာျပင္ ဝင္းလက္သြားတာကုိ ေတြ႔လုိက္ရတယ္။

“က်မ မိတ္ေဆြတဦးက ျမန္မာစာသင္ေပးမယ့္ ဆရာတေယာက္လုိလုိ႔ဆုိ ေျပာတုန္းက က်မ ဆရာ့ကုိေတာင္ ေျပးသတိရမိေသးတယ္”

ဆရာေအာင္သင္းနဲ႔ အန္တီစု ရယ္ရယ္ေမာေမာနဲ႔ အိမ္ေရွ႕က ဆင္ဝင္ေအာက္နားေလးမွာရပ္ၿပီး စကားေတြ ေဖာင္ဖြဲ႔ၾကေတာ့တယ္။ က်ေနာ္လည္း က်န္တဲ့ကိစၥရပ္ေတြကလည္း ရွိေနေသးတာမုိ႔ အနားက ခြာလာေတာ့ ဘာေတြဆက္ေျပာၾကလဲ မသိေတာ့ဘူး။

ေနာက္ရက္မ်ား မၾကာခင္မွာေတာ့ ဆရာေအာင္သင္းေရာ ... ဆရာႀကီး ျမသန္းတင့္ေရာ ႏွစ္ေယာက္လုံးကို စာေပေရးသားခြင့္၊ စာေပေဟာေျပာပြဲေတြမွာ ေဟာေျပာခြင့္ ပိတ္လုိက္တယ္လုိ႔ ၾကားရေတာ့တာပါပဲ။ တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ ဒီအခမ္းအနားကုိ က်င္းပရျခင္းရဲ႕ အဓိက ရည္ရြယ္ခ်က္ကုိက သင့္ျမတ္ေစခ်င္တဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္ပါ၊ ဒါေပမယ့္လည္း အတုိက္အခံအင္အားစု ဘက္မွာေတာ့ အတုိင္းတာတခုထိ သင့္ျမတ္မႈ၊ ညီညြတ္မႈ၊ လက္တြဲလုပ္ေဆာင္မႈဆုိတဲ့ အက်ဳိးရလဒ္ေကာင္းေတြကုိ ေပၚထြက္လာေစခဲ့ပါတယ္။

နအဖဘက္ကေတာ့ သင့္ျမတ္ဖုိ႔ေနေနသာသာ။ ႏွိပ္ကြပ္မႈေတြရဲ႕ အရွိန္က ေလွ်ာ႔က်မသြားခဲ့ပါဘူး။ ဒါ အေတာ့္ကုိ ႐ုပ္ဆုိးအက်ည္းတန္လွတဲ့ ကိစၥပါ။

ဆရာေအာင္သင္း က်ေနာ့္ကုိ ေျပာခဲ့တဲ့ စကားေလးရွိပါတယ္ … … …။

“တုိင္းျပည္ကုိ ခ်စ္တယ္ဆုိတာ .. လူေတြကုိ ခ်စ္တာကုိေျပာတာ ..။ လူေတြကုိ ခ်စ္တာ တိုင္းျပည္ကုိ ခ်စ္တာပဲ။ တုိင္းျပည္ကုိခ်စ္တယ္ဆုိၿပီး … ႏုိင္ငံရဲ႕ေျမႀကီးကို ကုန္းနမ္းေနလုိ႔ မရဘူး ...။ တျခားတဖက္က စဥ္းစားမယ္ဆုိရင္ .. လူေတြကုိ မုန္းတာဟာ .. တုိင္းျပည္ကုိ မုန္းတာပဲ ...” တဲ့။

က်ေနာ္တုိ႔အားလုံး ေက်နပ္ပါတယ္။ ဒီအခမ္းအနား က်င္းပေပးခဲ့ရျခင္းအေပၚ ပီတိေတြ ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဘာပဲေျပာေျပာ ... ဒီမုိကေရစီအင္အားစုေတြဘက္မွာေတာ့ အတုိင္းတာတခုမွာ ညီညြတ္ေရး ျဖစ္ေစခဲ့ၿပီ မဟုတ္ပါလား။

တ႐ုတ္ေခါင္းေဆာင္ႀကီး တိန္ေရွာင္ဖိန္ေျပာခဲ့တဲ့ စကားတခြန္းရွိတယ္ …။

“ေၾကာင္ျဖဴ၊ ေၾကာင္နီ၊ ေၾကာင္ဝါ ခြဲဖို႔မလုိဘူး ... ႂကြက္ခုတ္တတ္ဖို႔ပဲ လုိတယ္ ...” တဲ့။

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမယ္။